domingo, 3 de marzo de 2013

¿Ata que punto estamos en conexión cos animais?

O autismo é un trastorno que inhibe a capacidad de falar, e é dada en nenos que, a pesar de ter xa varios años, non pronunciaron aínda palabra algunha. Esto lle ocurría a un rapaz que acudiu a unha visita ao zoo de Sevilla cun un grupo de nenos que sufrían esta mesma enfermidade. Chegada a hora de marchar, o pai do neno chamouno para irse e éste, que levaba un bo rato contemplando a Gina, unha femia de chimpancé do zoo, deu a volta e dixo: “quero quedarme un pouco máis papá”.Este feito asombrou bastante aos presentes, pero ten unha simple explicación.E é que, a profesora de conducta animal, Temple Grandin, da Universidade Estatal de Colorado, realizou un estudo acerca da estreita relación de comunicación entre animais e autistas na que sostén que ambos poseen emocións sen contradiccións, o que xera unha comunicación sen interferencias. Os animais non poden falar mediante dobres sentidos ou metáforas, factores que resultan moi complexos ao entendemento das personas con este trastorno. Demostrouse que a simple presencia de animais relaxa ás persoas e mellora as súas habilidades para a interacción.

Na actualidade estanse a  levar a cabo investigacións sobre os innumerables beneficios que poden proporcionar os animales aos seres humanos, por exemplo no caso de diagnóstico de cáncer: cans adestrados son capaces de detectalo polo olfacto incluso cando éste tan só sería visible nun escáner. Son excelentes tamén no descubrimento de ataques epilépticos e hipoglucémicos. Poderíamos falar tamén, de monos que foros ensinados a atender a persoas cunha parálise total, chegando a poder darlles de comer ou de beber. Con isto, non deberiamos subestimar o poder dos animais, quen sabe ata que punto poden as súas capacidades participar no progreso da ciencia?

 http://www.elmundo.es/elmundo/2013/03/01/ciencia/1362145793.html


2 comentarios:

Héctor Montes dijo...

Hola Gloria,

Muy interesante tu noticia. El campo de la conducta animal (etología) está muy poco estudiado, y la interacción animal-hombre es aún más misteriosa para los investigadores.

Sólo un apunte, tú escribiste: cans adestrados son capaces de detectalo polo olfacto incluso cando éste aínda non é visible no escáner. - Eso no es lo que pone en la noticia. Cito textualmente: Existen perros entrenados para diagnosticar casos de cáncer mediante el olfato, siendo la eficacia sobre el 90%, incluso en fases precoces que sólo un escáner podría detectar.

¿Ves la diferencia, verdad?

Por último aquí tienes un fragmento de una terapia que muestra la reacción de un niño autista ante la visita de un perro. https://www.youtube.com/watch?v=M3Fx9u8moYI&list=HL1362837051&feature=player_detailpage

Un saludo!

Gloria de las Heras dijo...

Gracias por la corrección, no me había dado cuenta de la mala interpretación que le había dado al dato, pero ahora ya lo he corregido.

Por cierto, muy interesante el reportaje de la terapia; realmente sí que se percibe una clara mejoría en la interacción social del niño.