viernes, 31 de mayo de 2013

Un astronauta recibirá o ir a Marte toda a dose de radiación da su carreia.

Os organismos da Terra están protexidos frente os raios cósmicos e a radiación solar máis peligrosa debido o campo magnético do platena e a atmósfera.


Pero cando un astronauta sale o exterior (fora dese escudo) está exposto a perniciosa radiación. Esto é algo co que teñen que contar todos os astronautas que queiran viaxar o planeta vermello , haberá que diseñar escudos para reducir o riesgo.

Gracias o Curiosity póidose saber con exatitude a dose de radiación para un viaxante a Marte. As coclusións e que a radiación a que estaría exposto un astronauta que viaxara a Marte casi o nivel máximo de radiación acumulada admisible da súa carreira. 

O Curiosity leva un apantallamiento frente a esa radiación similar a da Estación Espacial Internacional (ISS) mentras que nos vehículos do programa Apolo era moito máis lixeiro. Pero aínda así se un astronauta fora na cápsula que levou o Curiosity, recibiría unha dose de radiación acumulada equivalente a facerse un escaner de tomografía compurizada de todo o corpo cada 5 días.

É fundamental conocer o entorno de radiación dentro dunha nave na que viaxarían seres humanos a Marte.

O riesgo dos astronautas do campo magnético terrestre debese tanto a raios cómicos (na súa  maior parte protóns)  como as erupcións ocasionales do Sol que lanzan o espazo moitas partículas cargadas. Os científicos observaron 5 erupcións solares dende o detetor incorporado no Curiosity.

A conclusión dos investigadores é que cos sistemas actuais de propulsión para o viaxe a Marte, os astronautas recibirán 0,66 Sievert  de radiación en total (sumando a ida a volta) pero a isto aique sumarlle a da estancia no planeta, mentres que a media das agencias espaciais sitúa en 1 Sievert o máximo de exposición a que pode estar sometido un astronauta ao largo da súa carreira.

                                                
                                   José Tumbeiro Ucha 1º BACH C



jueves, 30 de mayo de 2013

O Amazonas deixou de ser a nosa selva inesgotable

O Amazonas esta en problemas serios debido a que xa se perdeu o 15 % da súa superficie, se seguimos así podemos entran nun colapso ecolóxico. Aínda conservamos un 70 % dos bosques en situación estable polo que hay moitas cousas por facer e moitos recursos valiosos por protexer.

O que máis preocupa aos ecoloxistas é a velocidade a que se esta degradando a selva, afirman que ahí é onde esta o verdadeiro problema, din que :" Estamos vivindo un crecemento moi forte na deforestación nos países andinos, sobre todo por cultivos ilícitos e non hai ningún plan contundente para deter esta amenaza".

   ¿ CALES SON OS PROBLEMAS QUE EXERCEN MAIOR PRESIÓN NEGATIVA ?
  • A ganadería esta causando un 80% da deforestación en toda a Amazonía.
  • A agricultura causa o 20 % restante.
                    PROTEXER VS EXPLOTAR  CAL DEBE SER O CAMIÑO ?          
O 30% da Amazonía debe ser zona protexida para coidar alguns dos ecosistemas e especies  mais importantes para dedicalas ademais á investigación e ao turismo.
Esta nas nosas mans destruilo todo ou coidalo como se debe ...non olvidemos que o Amazonas é o pulmón do mundo e que lle esta atacando o peor cancro , a INDIFERENZA :


Fontes da información :

                                                                                                                                Nerea Gil 1º BACH C




Descubren sangue dos restos dun mamut conxelado no Artico

Científicos rusos descubriron sange e texidos musculares perfectamente ben conservados entre os restos dun mamut lanudo enterrado baixo o xeo na pequena illa Liajovski. O descubrimento supon un paso importante na clonación e o regreso a vida desta especie que desapareció fai cerca de 10.000 anos.

A expedición, levada a cabo por científicos rusos, poderia recuperar e examinar o corpo do animal, unha femia duns 60 anos. O mamut morreu fai entre 10.000 e 15.000 anos, pero os seus restos desafiaron o paso do tempo de forma extraordinaria, ata o punto de que conserva sange en estado líquido. Ademáis, os texidos musculares “estaban rojos, del color de la carne fresca”di o científico Semyon Grigoryev.
O milagre da sange podería producirse porque o mamut caeu nun pozo de auga ou nun pantano, probablemente ata a metade do seu corpo, e a parte inferior quedou conxelada na auga. A superior, incluido o lombo e a cabeza, parece ter as señais do ataque de depredadores. As patas delanteras e o estómago están ben preservados, pero a parte traseira é un esqueleto.
O  investigador cre que o descubrimento pode supoñer un paso máis no intento de clonar a este animal extinto. “Nos da posibilidades reales de encontrar células vivas”, apunta. A universidade rusa chegou a un acordo co científico surcoreano Hwang Woo-suk, “pai” do primer can clonado (famoso por mentir o mundo ca primeira clonación de células humans) para levar a cabo a clonación de “resucitar” a un mamut.

Os investigadores xa conseguiron ADN viable do texido de outro mamut conxelado en Siberia. A idea é extraer núcleos de varias células do xigante e insertarlas en óvulos de elefante para crear un embrión que contenga os seus xenes. Ese embrión se implantará no útero dunha elefanta e, se sae ben, nacerá o primer mamut moderno.
Que é a clonación animal?
video
Enlaces: 
Miguel Villar Paz, 1º Bach D

miércoles, 29 de mayo de 2013

A escaseza de auga, problema planetario grave no prazo de dous xeneracións

A auga doce é un recurso natural fundamental para o que non hai substituto. As reformas son necesarias na xestión e uso da auga doce, xa que a escaseza de auga debe ser un problema serio para os futuros habitantes do planeta Terra, advirten científicos reunídos a semana pasada na conferencia “Agua en el Antropoceno” realizado en Bonn, en Alemaña.

"A mala xestión da auga, o uso excesivo e os cambios climáticos representan unha ameaza a longo prazo para o benestar da humanidade", afirma a declaración. A actividade humana desempeña un papel central no comportamento do sistema global da auga.
A declaración recolle as conclusións esenciais do Proxecto Sistema Global da Auga, no que os científicos levan traballando dende 2004.
"Os seres humanos tenden a buscar o seu suministro de auga a través de solucións de enxeñaría a curto prazo. Confrontados co dilema de escoller entre a auga para obter unha ganancia económico a curto prazo ou defender a saúde global dos ecosistemas acuáticos, a sociedade masivamente elixe o desenvolvemento", explican os científicos. A investigación "confirma que o actual incremento no uso da auga e a baixa eficiencia do sistema hidrico avanzan nunha traxectoria insostible".
A Declaración de Bonn fai algunhas recomendacións: adquirir o compromiso de adoptar un enfoque multidisciplinar e como isto pode cambiar o futuro; realizar estudos de síntese sobre o coñecemento sobre a auga  que permita desenvolver evaluacions de risco e estratexias de protección dos sistemas de auga; preparar a seguinte xeneración de científicos e expertos en cambio global para facer fronte o reto; extender o monitoreo mediante redes de observación do medio ambiente e sistemas avanzados de satélite; tomar en consideración alternativas baseadas nos ecosistemas fronte as costosas solucions estructurais ante o cambio climático; desenvolver solucions innovadoras nas institucions que se ocupan da auga.

Aquí os deixo un vídeo para ver a importancia de saber aproveitar a auga e concienciaros de que cun uso excesivo acabara por esgotarse.
video

Enlaces:
http://www.youtube.com/watch?v=bR9283a43yg

Miguel Villar Paz, 1º Bach D

OS DESCUBRIDORES DO BOSÓN DE HIGGS, PREMIO PRÍNCIPE DE ASTURIAS DE INVESTIGACIÓN

 O físico teórico británico Peter Higgs e o belga François Englert, que formularon a existencia da partícula subatómica na orixe da masa de outras partículas e o Centro Europeo de Física de Partículas (CERN), que confirmou a súa existencia o pasado ano, obtiveron o Premio Príncipe de Asturias de Investigación Científica e Técnica.
   Englert por unha parte, xunto ó físico belga Robert Brout -xa finado-, e Higgs, pola súa, predixeron en 1964 ó mesmo tempo e de maneira independiente a existencia do que se popularizou como bosón de Higgs, a partícula coa que interactúan outras que fai que, nese mecanismo, adquiran unha masa determinada. Case 50 anos despois, o Centro Europeo de Física de Partículas (CERN) anunciou en xullo pasado a confirmación experimental de que o bosón existe.

                           
 
   O xurado incidiu en que os traballos pioneiros de Higgs e de Englert e Brout estableceron a base teórica da existencia do chamado bosón de Higgs, a partícula que "completa o Modelo Estándar, que describe os componentes fundamentais da natureza e é responsable de que certas partículas elementais posúan masa."
   Durante case medio século, os esforzos para encontrar o bosón de Higgs resultaron infructuosos debido ás enormes dificultades experimentais que ten a súa detección precisa e inequívoca" destaca a acta do xurado, no que se califica de "hito histórico" que puidese ser identificado o pasado ano polos detectores Atlas e CMS do acelerador de partículas LHC do CERN, un hito histórico para toda a comunidade científica.
   O 4 de xullo pasado, medio século despois de conxeturarse a súa existencia, descubriuse a partícula de Higgs. O achado foi realmente importante: desde ese momento coñeceuse un pouco mellor como funciona o universo. Fixo falla construir o máis potente acelerador de partículas, o LHC, dous colosais detectores e o traballo e entusiasmo de miles de físicos e inxeñeiros de todo o mundo volcados na investigación.
   O descubremento do bosón de Higgs constitue un exemplo emblemático de cómo Europa liderou un esforzo colectivo para resolver un dos enigmas máis profundos da física.

Enlaces: 
http://www.europapress.es/ciencia/noticia-padres-boson-higgs-premio-principe-asturias-20130529115701.html
http://sociedad.elpais.com/sociedad/2013/05/29/actualidad/1369821615_389938.html
http://www.elmundo.es/elmundo/2013/05/29/ciencia/1369820255.html

       Francisco Rodríguez Valencia, 1º Bach "A".

martes, 28 de mayo de 2013

O Consello Nuclear aproba a próroga de un ano máis a Garoña



A central nuclear de Santa María de Garoña (Burgos) é a máis antiga de España, con 42 anos de funcionamento e cuxo reactor é xemelgo a un dos de Fukushima. Recibiu o visto bo do Consello de Seguridade Nuclear (CSN) para que siga un ano máis pero sin producir electricidad. 
 A empresa dona da central nuclear quere esperar a que o Goberno aprobe a reforma enerxética que está preparando, porque entre os “beneficios” que aspira con esta reforma é de que amplíen os 60 anos a vida das centrales nucleares (hoxe en día son 40).
O CSN debía evaluar se é seguro que Garoña siga en parada fría. Desde diciembre, está desacoplada a rede elétrica e comezou a transferir o combustible gastado as piscinas de almacenamiento. O CSN para dar o visto bo puxo unha condición que é que non poden introducir combustible no interior do redator e si o fan teñen que levar a cabo unhas reformas na central que estaría por riba dos 100 millóns de euros. 
Algunhas delas aplican leccións aprendidas do accidente de Xapón. Como sempre hai diferenzas políticas onde o PP votou a favor para que a central seguira aberta e o PSOE en contra. Si o Gobierno non renovara o permiso a Garoña, esta tería que cerrar o 6 de xuño. A empresa afirmou que non lle era rentable seguir aberta, pero agora quere esperar e seguir en activo un ano mais. 
O CSN estaba traballando no desmantelo de Garoña. Uns dos que mais se alegraron ao oir a noticia foron os casi 790 traballadores tanto direta como indiretamente. 
Eu persoalmente espero que se lle deron máis tempo de vida non haxa problema ningún porque inda que para o país sexa moi importante a seguridade é o primeiro.



ESPAÑA CONVÉRTESE NO SEGUNDO PAÍS DO MUNDO CON MÁIS RESERVAS DA BIOSFERA

España convertíuse este martes no segundo país do mundo con máis reservas da biosfera, tra-la inclusión de tres novas zonas, decididas pola Organizacion das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (Unesco).
              
 Trátase de La Granja e El Espinar, na serra de Guadarrama (Segovia), as Mariñas Coruñesas e Terras do Mandeo en Galicia e as Terras do Ebro, en Cataluña, que xa integran a lista mundial por decisión do Consello Internacional de Coordinación do Programa sobre o Home e a Biosfera (MAB).
   Con estas tres novas zonas España adianta a Rusia na clasificación mundial, ó ter un total de 45 zonas declaradas como reserva da biosfera, só por detrás de Estados Unidos, que mantén dúas máis.
   A Unesco tamén aprobou hoxe a extensión da superficie da reserva da biosfera de Ordesa-Viñamala, nos Pirineos Centrais (Aragón), que está inscrita na lista mundial desde 1977 e que amplía o seu espacio cara o val e as zonas urbanas que circundan a área protexida.
           
   Na de La Granja e El Espinar está a montaña de Valsaín, que é unha das grandes zonas arboladas do país, e que reviste considerable valor á vez ecolóxico, económico, estético e social, según declarou a Unesco.
   En canto á reserva galega, a nova reserva da biosfera cobre ó redor de 116.000 hectáreas, alberga unha poboación de cerca de 190.000 habitantes e engloba as cuencas de dous grandes ríos, o Mero e o Mandeo, con ecosistemas costeiros e de montaña que acollen unha gran diversidade biolóxica. Nela concéntrase asi mesmo unha gran diversidade cultural ligada ó uso de recursos naturais, o que fixo posible, según a Unesco, " o manteñemento de comunidades e a conservación de razas autóctonas de gando".
   As reservas españolas da biosfera inclúen lugares tan destacados como Ordesa-Viñamala, as illas de Lanzarote, Menorca e El Hierro, as serras de Cazorla e Segura, o parque de Monfragüe, os Picos de Europa, Serra Nevada e a Cuenca Alta do Manzanares, sen olvidar a Doñana e Urdaibai.

             

Enlaces: 
http://www.elmundo.es/elmundo/2013/05/28/natura/1369751390.html
http://www.europapress.es/sociedad/medio-ambiente-00647/noticia-espana-segundo-pais-mundo-mas-reservas-biosfera-unesco-20130528175606.html
http://www.abc.es/agencias/noticia.asp?noticia=1425559
http://ccaa.elpais.com/ccaa/2013/05/28/catalunya/1369759004_709766.html

Francisco Rodríguez Valencia, 1º Bach "A".

lunes, 27 de mayo de 2013

O grafeno cambiarános a vida.

O grafeno é unha substancia formada por carbono puro, os seus átomos están dispostos de maneira hexagonal (estrutura similar á do grafito). É un dos materiais máis finos, flexibles, fortes (100 veces máis que o aceiro) e con maior conductividade que existen. Grazas a esto, este material pode ter importantes aplicacións tecnolóxicas.

As propiedades do grafeno resultan ideais para utilizalo como compoñente de circuítos integrados, pero tamén se poderían fabricar televisións máis delgadas e flexibles; potas de cociña que emitan algunha advertencia se detectan a bacteria E.coli; podería utilizarse en tratamentos para médulas espiñales danadas...

Andre Geim e Konstantin Novoselov investigaron sobre este material bidimensional. Novoselov conseguiu aislar  grafeno mediante un método simple: exfoliar o grafito pegándolle rápidamente unha cinta adhesiva e frotando con paciencia os copos de grafito adheridos á cinta sobre unha superficie para depositalos nela. A sorte quixo que a superficie elexida fose un cristal de sílice oxidado cuxo espesor de óxido era o adecuado para que o pequeno cristal de grafeno fose visible ó microscopio óptico. Deste modo identificaron varios planos individuais de grafito desacoplado, que presentaban as propiedades cuánticas dun material bidimensional. Os dous científicos demostraron que os electróns se moven no grafeno máis á présa que en calquera outro sólido. Debido ás súas achegas sobre este material conseguiron o Premio Nobel de Física no ano 2010.



http://elpais.com/diario/2010/10/13/futuro/1286920803_850215.html
http://www.abc.es/ciencia/20130524/abci-grafeno-rsef-premio-201305232214.html
http://es.wikipedia.org/wiki/Grafeno#Aplicaciones_en_electr.C3.B3nica

O Xurés, referente mundial para medir o Cambio Climático

O parque natural da Baixa Limia-Xurés, conta dende a semana pasada cunha das oito estacións con tecnoloxías máis avanzadas a nivel mundial para medir o cambio climático. Coincidindo co Día Europeo da Rede Natura 2000, foi inaugurada a quinta estación metereolóxica, combinada co parque de O Invernadoiro,  que está enmarcada na rede de medición ClimaDat, un proxecto froito da colaboración de “ La Caixa”, do Instituto Catalán de Ciencias do Clima (IC3), e en territorio galego, conta co apoio da Consellería de Medio Ambiente da Xunta de Galicia.


    Esta estación con instrumental científico de última xeración e alta precisión, avaliará de forma continua a emisión e captación de gases de efecto invernadoiro e o contido de radón no aire, un gas que dará pistas sobre a procedencia das masas de aire que chegan ó Xurés. Ademais, mediranse os principais parámetros metereolóxicos, para o que se instalaron anemómetros 2D de control de velocidade e dirección do vento, así como sensores de temperatura e humidade ambiental, sensores barométricos e contadores de precipitacións. Estes datos serán públicos a través da páxina de Internet www.climadat.es e dun blog co mesmo nome, e poderán ser usados tanto pola comunidade científica como por a cidadanía no seu conxunto.

    Foi elixido  este enclave para a instalación da estación por ser unha zona de transición climática moi influenciada pola oscilación do Atlántico Norte, condicionante da variabilidade invernal de numerosas rexións ó Norte de Europa. O Xurés aportará datos que axuden a comprender como o parque ourensán, integrado no resto de estacións de medición do proxecto,  é influído e inflúe no sistema climático.

    Durante o segundo semestre do 2013 instalarase  o resto de instrumental, unha cámara multiespectral que se ubicará en O Invernadoiro, e controlará a evolución da vexetación da zona. Neste parque atópanse zonas cunha vexetación  que parece protexida da influencia do home, iso é, con pouca afectación antropoxénica (gandería, aproveitamento das augas  ou incendios forestais).

     O proxecto axudará a entender un dos maiores retos ó que se enfronta a sociedade actual, o  cambio climático; e a buscar solucións para conservar o medio ambiente.
















Fontes de información:

Iago Rodríguez Peña 1º BACH A

Natureza e ser humano. Unión ou enfrontamento?

Seres humanos ou persoas? Se é a segunda opción, por qué non o demostramos? Temos o poder nas nosas máns, a opción de convivir ou de destruir o mundo. Somos a única especie que temos capacidade de raciocinio e sen embargo pomos en perigo a milleiros de especies que teñen a mala sorte de vivir no mesmo planeta que nós, porque co ritmo de vida que levamos, non nos chegan os recursos que nos ofrece.
Motivados pola obtención do seu propio beneficio, como aumentar as comodidades da súa vida diaria ou a avaricia que crean os cartos, o ser humano non mide as consecuencias que afectan a todo o que lles rodea.
Para reflexar todo isto e o poder e repercusión de cada unha das nosas accións, creamos unha pequena historia que vos contaremos a continuación e que está recollida no vídeo que vos poñemos ao fondo, xunto cun enlace ao cal poderedes acceder e darlle a "me gusta" de facebook, contribuindo connosco na difusión do curto e na participación do concurso OCEÁNTICA13'.

 Érase unha vez: O Mundo.

  Este lugar no seu día foi chamado Planeta azul xa que contiña o ingrediente  fundamental para a vida: A AUGUA. A partir deste elemento fóronse creando os demais, dende o máis simple ata o máis complexo creando unha perfecta biodiversidade. Así apareceron as diferentes especies de animais, os campos, as montañas, dando lugar aos diversos ecosistemas nun equilibrio perfecto. E no medio de toda esta natureza, apareceu unha singular especie: O SER HUMANO.
 Esta especie, ao igual que as outras, vaise adaptando, aprendendo e evolucionando ata facer que o mundo se adapte a él. Vanse agrupando en pequenos poblados, comezan a cultivar as demais especies someténdoas ao seu control, crean as familias e o mellor de todo, CREAN OS CARTOS! Este novo elo introducido na natureza, corrómpea e fará que nunca poda volver a ser como antes…

 O desmesurado consumismo das nación máis ricas depende directamente da extración e do esgotamento dos recursos naturais das nación empobrecidas, coma os países tropicais, ricos en flora, fauna e minerais.
Ata que se esgote a última gota de auga, ata se se extinga a última especie salvaxe, ata que se tale o derradeiro árbol, ata entón, non comprenderemos que os cartos non se poden comer.

 A todos nos gusta ver o ceo azul, respirar aire puro cando saímos a dar un paseo, ver aos animais correteando polos montes, poder bañarte nun entorno natural limpo…
 Pero… ¿Qué facemos nos para coidar o medioambiente e que todo esto poda seguir sendo posible? Porque soñar é gratis, pero ao fin e ao cabo, as accións individuais son as que contan.
 As persoas non reciclamos, non collemos o transporte urbano, permitimos que os residuos de basura se virtan nas aguas, queremos seguir tendo produtos baratos e novos sen importarnos as consecuencias como que sexan elementos non renovables ou contaminantes… Todo esto para facer a nosa vida máis cómoda.

 Pero… ¿Sabemos realmente o que conlevan as pequeñas accións?
Deixar o grifo aberto mentres nos lavamos os dentes, nos enxabonamos ou agardamos a que saia quente sen importarnos coller ilimitadamente os recursos non renovables. Pensar que estes recursos non se van a esgotar e seguir empregando derivados deles para crear cousas innecesarias e satisfacer o noso consumismo, como por exemplo, os embases individuais, o non reciclado do papel e polo tanto a tala masiva de árboles, o gasto rutinario de electricidade nos electrodomésticos, o xeito no que nunca estamos conformes coa temperatura e pretendemos cambiala cos perxudiciais aires acondicionados e calefaciós favorecendo ao cambio climático e ao quentamento global.
O CO2 é un gas que se atopa na atmosfera e ten a propiedade de atrapar a calor. Na medida en que o CO2 aumenta, máis calor queda atrapado na atmosfera e elévase a temperatura. Ao ritmo actual, prevese un aumento dun grado en 2020 e de dous grados en 2050.

 A excesiva perda de recursos e materias primas na produción industrial sen esquecernos da abusiva emisión de CO2 e gases contaminantes, non deixan de substraer elementos e modificar o hábitat de outras especies. 
 Acaso é menos importante ca o noso? Qué che parecería se un oso entrase na túa casa e depositase todos os residuos de salmóns que comeu poriba do teu dormitorio? Ou se viñese unha vaca a roubarche o televisor? Ou mellor aínda, se un polo che collese do frigorífico todas as túas provisións deixando contaminados o resto de alimentos? Non creo que che gustase que todos estes animais fosen a defecar a túa casa, como nos facemos con eles, porque ademáis, a súa casa tamén é a nosa.
 Nos océanos, o cambio climático está a afectar na súa temperatura, o suministro de nutrientes, a corrente mariña, a cadea alimenticia, os sistemas de ventos, os ciclóns e outros desastres naturais que se fan cada vez máis común e intensos, coma o desxeo dos polos que produce a inestabilidade do solo, avalanchas rocosas e a diminución da circulación oceánica en Groenlandia e a Antártida. Todo esto, afecta a distribución, abundancia, ciclos reprodutivos de plantas e animais mariños dos cales millóns de persoas dependemos coma fonte de alimento, ingreso ou recreación.

 A absorción en grandes cantidades de dióxido de carbono podería provocar a desaparición do fitoplacton, planta mariña da que se alimentan organismos coma o crustáceo, que a súa vez sirve de alimento a especies mariñas coma a balea azul ou xorobada. E coma este, moitos outros exemplos que constitúen unha reación en cadea.
A auga precisa moito máis tempo ca o aire para quentarse. Incluso aunque as emisións de gases de efecto invernadero se houbesen estabilizado no ano 2000, a temperatura media do planeta continuaría subindo medio grao Celsius.
O nivel de mar incrementouse xa 9cm no último siglo, e podería aumentar entre 9 e 88cm no presenta.

 Para rematar, faremos un repaso das principais consecuencias que provocan nosos actos:

-Aumento da temperatura terrestre.
-Cambios na capa de neve, xeo e solo xeado.
-Aumento do nivel e da temperatura do mar, provocando a acidificación dos mesmos e poñendo en perigo a numerosas especies.
-Aumento da frecuencia e intensidade dos fenómenos meteorolóxicos extremos.
-Perigo de extinción de numerosas especies animais e vexetais
-Efectos sobre a agricultura e o sector forestal, os que poden perder a maioría da súa produtividade.
-Impactos sobre a saúde humana. O número de persoas en situación de malnutrición aumentará, así coma o de falecidos e enfermos.


Cómo poderíamos imaxinar, que unha simple especie entre tatas, puidera orixinar tantos 
desequilibrios nun mundo tan natural e perfecto?

Para finalizar, aquí vos deixo o enlace no que podedes aceder ao vídeo e colaborar premendo o 'me gusta' de facebook.
Recordade que as pequenas accións individuais, son as que poden crear grandes cousas e que xuntos, podemos cambiar o destino do mundo.




Alba Cortés Coego

Novas fontes de enerxía

     Hora punta nunha das estacións de metro de Lourghborough (Inglaterra), un pensador mira o balbordo que o rodea e ás numerosas persoas que se atopan no lugar; todas camiñan por baldosas de diferentes cores e formas, a gravidade actúa en cada un deles, e de súpeto, unha idea naceu da cabeza do noso pensador británico Laurance Kemball-Cook: e se puidésemos converter cada paso que damos, enerxía cinética, en enerxía eléctrica?
   
     Como en calquera investigación, hai varias hipóteses, e a elixida esta vez foron unhas baldosas: dun tamaño de 45x60 cm e cun desprazamento cara abaixo de 5 ou 6 mm, esta peza xera oito vatios de enerxía con cada pisada. Isto foi grazas a tres factores importantes: unha magnífica idea, un bo desenrolo do proxecto e un desembolso importante, pero grazas a este invento, axudará a manter limpa a Terra e a obter unha enerxía non contaminante, unha enerxía que se podería aplacar para a iluminación pública, a sinalización, os carteis publicitarios electrónicos, ou incluso, cargar teléfonos.

Cálculos
     - Doce baldosas poderían xerar luz para dous barrios.
     - Nos Xogos Olímpicos de Londres, capturaron 12 millóns de pisadas, é dicir, poderíanse cargar 10.000 teléfonos durante unha hora e á vez.
     - Por último, se capturamos cada paso que damos todos os seres humanos nun día, 25.000 casas poderían ser iluminadas durante un ano

eixovos un vídeo dunha maratón en París coas famosas baldosas Pavegen
http://www.pavegen.com/experiential/schneider-paris-marathon-2013-powered-pavegen#overlay-context=


Fontes de información
http://www.abc.es/ciencia/20130527/abci-baldosas-inteligentes-generan-electricidad-201305271330.html


Marcos Fernández Rodríguez  1ºBACH A

domingo, 26 de mayo de 2013

"O PAÍS DOS MIL RIOS" CONVERTIDOS EN AUGA ENCORADA

Con 23 centrais eléctricas e 29 minicentrais, 2.139 megavatios de potencia instalada, así coma outros proxectos en curso, tramitados ou en execución, esta provincia é toda unha paisaxe de enerxía "limpa". Ourense, espacio privilexiado, pola súa orografía, riqueza hidrográfica, pluviosidade, para a xeración de enerxía eléctrica, para esto, coa construcción dos encoros vimos como anegar pobos, borrar ríos do mapa, altera-los cauces convertíndoos en meras acumulacións de auga estanca, é tarea fácil.

   A colocación de barreiras nos ríos fulminou a presencia de moitas especies - salmóns, anguilas, lampreas, troitas- , antes habituais, ás que se lles impide calquer intento de remonte. Moitos dos encoros eutrofizáronse por non adecentalos antes para a súa chea, a presencia de cianobacterias é xa unha evidencia, o trasvase de augas entre eles extenderá máis o problema. Pero o máis paradóxico e lamentable, é que a súa construcción non supuxo mellora nin impediu o despoboamento, é máis, en moitos casos acelerou ó desenlace.

As hidroeléctricas, moi beneficiadas, non facilitaron un desenrolo coherente, nin revertiron os ingresos na zona, pero sí se apropiaron dos ríos e o seu entorno. Entre outras cuestións porque tampouco houbo unha política que esixira máis contraprestacións -pagan o IBI e o IAE e punto- cando o máis lóxico sería a implantación dun proxecto industrial compensatorio.
   Incluso, desatendendo a lei e a lóxica, na provincia dos "mil encoros" pódese ver como algúns municipios depositarios, cando o ano ven seco e sofren restriccións de auga, teñen que ser abastecidos con cisternas.
   Paradoxas da vida.
   A situación da nosa rede hidrográfica, do noso gran tesouro, " a auga, o ouro do futuro", é lamentable. Para quen seguiu todos estes anos a modificación da paisaxe, a alteración da fauna, a acción mantida por parte das concesionarias, é desesperante.
   É evidente que Ourense está sobreexplotada polas concesionarias hidroeléctricas que aproveitaron con creces as particularidades hídricas, morfolóxicas e de irrigación natural para "enriquecerse" coas concesións.

  Enlaces: 
http://www.laregion.es/noticia/255416/panoramica/convertidos/embalsamada/
http://www.galiciamaxica.eu/Sitios/OURENSE/castrelodemino/encorocastrelomino.html

Francisco Rodríguez Valencia, 1º Bach "A".

A BIODIVERSIDADE ESPAÑOLA ESTÁ EN PERIGO

Un estudo realizado pola Unión Internacional para a Conservación da Natureza (UICN) revela que España é o país europeo onde se concentra a maior porcentaxe de especies ameazadas de todo o continente. España contén arredor dunhas 85.000 especies de animais e plantas, o que supón o 54% do total das especies descritas en Europa e un pouco máis do 5% da biodiversidade mundial. Ademais, moitas delas son endémicas, é dicir, que tan só se atopan neste recuncho do planeta.

A pesar destas esperanzadoras cifras, moitas das especies están en perigo de extinción. O proxecto tomou como base a Lista Vermella Europea, un catálogo que recolle o grao de ameaza das especies europeas en perigo, e asegura que o 38% das especies presentes nesa lista se atopan en España. É a cifra máis alta do continente, seguida de Grecia (32%) e Portugal (22%). Máis concretamente, o estudo desvela que no noso país están ameazados o 19% dos mamíferos, o 24% dos réptiles, o 7% dos anfibios, o 37% dos peixes de auga doce, o 5% das bolboretas, o 8% das libélulas, o 6% dos escaravellos, o 26% dos moluscos terrestres, o 34% dos moluscos de auga doce e o 26% das plantas vasculares. A fragmentación e perda de hábitat, a sobre-explotación de acuíferos, a contaminación e a introdución de especies invasoras, son as principais ameazas ó noso patrimonio natural.

Estes datos resultan preocupantes, pero aínda o é máis que as políticas de biodiversidade estean practicamente abandonadas polas administracións estatais e autonómicas. “Ecologistas en Acción”, que organizou o pasado martes 21 en Madrid un debate para analizar a situación da biodiversidade, denuncia que as Comunidades Autónomas respaldan proxectos que, teoricamente, favorecen o crecemento económico pero en realidade o único que conseguen é traer graves consecuencias ambientais e sociais (como o de converter a Galicia nunha gran mina). Ademais, o Ministerio de Agricultura, Alimentación e Medio Ambiente centra os seus esforzos en cambiar a normativa ambiental, ocasionando graves consecuencias de desprotección e desregulación (como o intento de modificar a Lei de Costas). As políticas de conservación empregadas ata agora son insuficientes para garantir a continuidade da nosa diversidade. Se se destinasen máis esforzos e recursos para a investigación e o desenvolvemento de políticas eficaces de xestión, esta conservación podería asegurarse.
Antía Quintana Gallego, 1º BACH A

Unha nova oportunidade

     Kaiba Gionfriddo, de 20 mese na actualidade, ao nacer diagnosticaronlle unha terrible enfermidade chamada traqueobroncomalacia, é dicir, unha aletaración na integridade da tráquea, o que provocaba no neno unha falta de osíxeno ao non poder respirar por si mesmo. Tras descubrir qie tiña a enfermidade, os médicos alertaron aos pais de Kaiba da posible morte do seu fillo e ofreceronlles intervir mediante un estudio que estaba sendo desenrolado na Universidade de Michigan (estado no que se atopaba o bebé); os pais accederon a que se levase a cabo a intervención. Durante a operación, o doutor de otorrinolaringoloxía, Glenn Green, e o biomédico, Scott Hollister, diseñaron un dispositivo á medida para que o neno puidese respirar por si mesmo; grazas a un ordenador de alta tecnoloxía e a unha impresora 3D na que os cartuchos, non estaban cheos de tinta senón que de biomaterial denominado poliprolactona (polímero biodegradable con baixo punto de fusión) que é reabsorbible polo corpo á medida que a criatura medra.

       Este dispositivo foi introducido nun dos bronquios durante a operación, e ao colocalo, os médicos viron que os pulmóns subían e baixaban, é dicir, o neno ventilaba e a férula estaba dando os seus frutos. Mantiveron ao bebé 21 días con respiración asistida e tras este periodo, Kaiba abandonou o hospital. Actualmente vive sen ningún problema.




Fuentes de información:
http://tecnologia.elpais.com/tecnologia/2013/05/24/actualidad/1369398441_503274.html


Marcos Fernández Rodríguez 1ºBACH A

As novas xeracións tamén gañan


     A fundación "Young Scientist Award", celebrou o seu 63 aniversario este mércores repartindo, como cada ano, becas aos inxeñosos rapaces. Eesha Khare foi unha das novas premiadas, cunha beca de 50.000 dólares que só foi superada por Ionut Budisteanu, cunha beca de 75.000 dólares por o invento dun coche eléctrico sen conductor, e igualada por Henry Wanjune Lin.

A rapaza estadounidende, fartade que ao seu smartphone se lle esgotase a batería rápidamente, pensou unha solución para a corta vida da pila: acertou cando pensou en que os supercondensadores (un material capaz de almacenar unha gran carfa eléctrica) podían facer que os ciclos de carga aumenteasen de 1.000 a 10.000, é dicir, dez veces maior o ciclo de carga, e disminuindo o tempo de carga ata chegar aos 20-30 segundos.

Un novo invento revolucionario xa pensado para todo tipo de aparatos como pantallas flexibles, ordenadores portátiles, etc. En resumo, un novo paso de xigante para a tecnoloxía e a mostra de que os emprendedores tamén poden ser novos.




Fuentes de información:
http://tecnologia.elpais.com/tecnologia/2013/05/24/actualidad/1369398441_503274.html


Marcos Fernández Rodríguez 1º BACH A

jueves, 23 de mayo de 2013

Campaña "Salvemos Galicia da megaminería"


Non son poucos os individuos que se uniron á campaña “Salvemos a Galicia da megaminería”, levada a cabo pola organización Change.
Unha vez máis, a cuestión do diñeiro interponse pisoteando os dereitos naturais dos seres humanos, neste caso no proxecto da Xunta en colaboración con multinacionais estranxeiras da reapertura da mina de ouro de Corcoesto e demais programas da mesma índole que conducirán a Galicia a converterse nunha mina xigantesca.  
O que quizais se agocha detrás desta noticia son os danos medioambientais e persoais que conleva, resumidos no seguinte video feito en sinal de protesta e concienciación:

                                                      (en Twitter baixo o hashtag #salvemosgalicia)




Fontes de información:

GLORIA DE LAS HERAS CALVIÑO, 1º BACH D.