A rutina na dieta levou á extinción ao primate "Pau" e aos seus conxéneres.

Pau, Lluc, Jordi e os seus conxéneres primates, dos que foron atopados fósiles nos xacementos catalás de Vallès-Penedès extinguíronse  a causa da rutina na súa dieta.

 Esta é a teoría que expoñen nun artículo na revista especializada, Plos Oneun, o equipo de investigadores do Instituto Catalán de Paleontoloxía Miquel Crusafont.

Os primates hominóideos do Mioceno, criaturas no árbol xeaniolóxico dos humanos e os grandes monos, dos que forman parte os especimes atopados en Cataluña, dispersáronse por Eurasia fai 14 millóns de anos.

A especialización alimentaria permitiu a súa expansión pero á vez converteuse nun risco.

O estudo, que infire na dieta de cinco especies de hominóideos da Península Ibérica, entre eles Pierolapithecus catalaunicos, á que pertence o famoso Pau, do que os restos apareceron no Els Hostalets de Pierola; Anoiapithecus breviroostris (Lluc) e Hispanopithecus laietanius (Jordi), realizouse a partir do microdesgaste que presentan os dentes dos fósiles e que indica que comían.

Cada tipo de alimento, recalcan os científicos, produce unha abrasión microscópica característica no esmalte dentario que os paleontólogos poden identificar e asociar a un tipo de dieta dando sentido á frase “somos o que comemos” (incluso os monos do Mioceno).

A  análise revelou que as diferentes especies tiñan unha alimentación diversa: uns alimentos duros, como froitos con cáscara e sementes, e outros froitos máis brandos. Cando os alimentos favoritos comezaron a escasear polos cambios no clima, os vellos simios do Mioceno non foron capaces de adaptarse e extinguíronse fai entre 12 y 9 millóns de anos.

MARCOS VAZQUEZ FERNANDEZ

1º BACHARELATO C

FONTES:

http://ccaa.elpais.com/ccaa/2014/05/20/catalunya/1400618514_564532.html

Os neandertais non eran estúpidos

Os neandertais foron os únicos europeos durante centos de miles de anos e desapareceron pouco despois de que os nosos antepasados chegaran ao Vello Continente.

Existe a crenza de que esta extinción neandertal está ligada a unha intelixencia inferior, o cal segundo o recente estudo da Universidade de Colorado en Boulder é falso.

Os investigadores repasaron as comúns explicacións da extinción, tales como que os neandertais non eran capaces de utilizar comunicación simbólica complexa, que eran cazadores pouco eficientes e utilizaban armas inferiores ás dos homes modernos e mais que a sua dieta alimenticia era moi limitada.

O resultado desta resultou ser sorprendente xa que desmentiu tódolos prexuizos. Nos restos dos asentamentos neandertais atopáronse evidencias de que cazaban en grupo o que implica que eran capaces de planificar as súas accións, preparar estratexias de grupo e mesmo aproveitar as vantaxes do entorno.

Noutras mostras arqueolóxicas, como restos de comida atopados xunto ás fogueiras evidénciase que gozaban dunha dieta moi diversa. Tamén se cre que levaban a cabo complexos rituais culturais, xa que atoparon ocre, un tipo de pigmento que serve como pintura corporal, isto indica a existencia da comunicación simbólica.

Xustifican os errados prexuizos que se formaran dicindo que os investigadores non estaban comparando os neandertais cos seus contemporáneos que vivían noutros continentes senón cos seus sucesores.

Pero xa que a súa capacidade cognitiva e mais tecnoloxía non eran inferiores. Por que non sobreviviron?

Barállanse as posibilidades da desaparición, os estudos xenéticos din que se mezclaron cos humanos modernos e isto podería mermar a súa fertilidade. Outras investigacións din que vivían en grupos moi pequenos e que ambos factores puideron contribuir á desaparición da especie.

Fontes: http://www.abc.es/ciencia/20140501/abci-neandertales-eran-estupidos-201404291407.html

Pilar Veloso Trigo 1ºBach C

A pita do inferno

- "É unha desas cousas que xamais desearías encontrar nunha rúa escura".

A escenificación tan gráfica do novo dinosaurio "que acaba de saír do ovo" na revista PLoS ONE fai pensar que, nalgún momento do seu estudo, se lle debeu aparecer nun pesadelo ó investigador principal do equipo que o describiu, Matt Lamanna (Carnegie Museum of Natural History, Pittsburgh). De feito, deulle como nome científico o de unha divinidade demoníaca plumífera, Anzu (o paxaro da tormenta), protagonista do roubo das Tablas do destino na mitoloxía sumeria y acadia. E coloquialmente refírese a el como "chicken from hell".

Anzu, con nome de paxaro ladrón mesopotámico, é un oviraptorosaurio, o grupo de dinosaurios ó que o destino lle xogou una mala pasada. A súa denominación deriva dun dinosaurio asiático terópodo (carnívoro) que se encontrou encima dun niño de ovos e ó que se condenou en 1924, en xuízo sumarísimo e sen posibilidade de defensa, a levar o nome de Oviraptor, é dicir, "ladrón de ovos", tras supoñer que morreu mentras os estaba rapiñando. Cando moitas décadas despois comprobouse que dentro de ovos como os do niño posiblemente saqueado había "oviraptoriños" fosilizados comprenseuse que quen estaba encima, lonxe de pretender devoralos, morreu cando estaba protexendo a súa posta. Esta é a historia do nome aparentemente máis inxusto da historia dos dinosaurios.

Non sabemos se os propietarios dos tres esqueletos que permitiron caracterizar agora ó oviraptorosaurio máis grande ata o momento encontrado en Norteamérica estarían a favor do nome que lle caeu en sorte, pois seguen sen librarse do estigma do roubo. O que sabemos é que, entre os tres exemplares, deuse reconstruído casi por completo a apariencia destes animais que viviron fai 66 millóns de anos no que hoxe son Dakota do Norte e Dakota do Sur. O seu aspecto sería o de unha "superpita" de entre 200 e 300 kg de masa corporal, 1,5 m de altura ó nivel das súas cadeiras e uns 3,5 m de lonxitude, tendo en conta que boa parte da mesma correspondería a unha cola da que carecen as nosas aves de corral. Outra diferenza notable radica na configuración das súas extremidades anteriores, cunhas garras que ben fácilmente poderíannos sacar un ollo naquela rúa imaxinaria.

 

Fontes: http://www.elmundo.es/blogs/elmundo/blogosaurio/2014/03/20/la-gallina-del-infierno.HTML

David Serantes
1ºBac D 

Así mexíase o berce da humanidade

O museo arqueolóxico de Madrid acolle ata xullo a primeira exposición sobre a orixe do home e a súa evolución en África organizada fóra do continente

A humanidade naceu en África, concretamente na Garganta de Olduvai, onde o clima invitou aos primates a baixarse das árbores e camiñar erguidos pola sabana. Esta era a teoría coñecida ate o momento por todos, e agora levouse á práctica por primeira vez no Museo Arqueolóxico en Alcalá de Henares, Madrid, ata xullo antes de pasar o resto do ano en Burgos.
"A intención é que o público comprenda como xurdiu o xénero humano e como evolucionou en África dende hai catro millóns de anos ata o Homo sapiens arcaico (hai 180.000 anos) ", comenta Baquedano.
A bipedestación dos homínidos, a introducción na súa dieta de grandes cantidades de carne e o crecemento do seu cerebro, foron as circunstancias clave polas que se deu un paso de xigante na evolución dos sapiens. 

En total, trouxéronse, máis de 200 pezas, algunhas delas orixinais e de grandísimo valor científico, como un anaco do radio dun homínido Paranthropus, descubertas polo equipo español no leito de Olduvai, con 1,6 millóns de antigüidade.
O Paranthropus era a rama desaparecida paralela á do Australopithecus. "Coñeciamos moi ben o cranio, pero non sabiamos como era o resto do corpo", comenta Baquedano ante un anaco dun radio pertencente a este ser. "Tiñan tres veces a forza no brazo dun neandertal e pesaban uns 80 quilos de media", engade o experto.
A exposición conta tamén coa historia do Homo habilis, o primeiro representante do nosa especie e do Homo ergaster africano (Homo erectus en Europa), semellantes a nós na altura e capacidade cranial, así como con diversos fósiles de animais que conviviron cos nosos antepasados como búfalos xigantes ou félidos con dentes de sable.
A actividade volcánica da Falla do Rift e a ceniza que desprendían as súas chemineas permitiron a perfecta conservación das pegadas daqueles primeiros homínidos erguidos e as dos animais daquel entorno, e un molde idéntico a esas pegadas luce na exposición.
Tamén se poden ver ferramentas. Dende as primeiras etapas da talla de pedra ata as innovacións achelenses e as de obsidiana.

Fontes: http://www.elmundo.es/ciencia/2014/02/08/52f53d7aca4741b1158b4578.html

Ana Rodríguez Vilas 1ºBach A

COMO CONSEGUIMOS TER CARA

Os vertebrados que coñecemos hoxe en día, máis de 50.000 de especies, onde nos encontramos nós, caracterizámonos por ter mandíbula. Son uns poucos os que carecen dela. Os científicos saben que evolucionamos a partir dos que non a tiñan ,una espectacular transformación anatómica que cambiou completamente a forma da cara. Un equipo de investigadores franceses e suecos descubriu novas probas que mostran a orixe desta parte tan significativa da nosa anatomía e o fixeron grazas a imaxes de raios X, mostran como unha seria de fósiles de 410 millóns de anos dun peixe chamado Romundina. Documentan a formación da cara durante a transición evolutiva na revista Nature.

reconstrucción do cráneo fósil de Romundina

O Romundina ten foxas nasais esquerda e dereita separadas, como as nosas, pero aséntanse detrás dun labio superior como o dun vertebrado sen mandíbula. «Este cranio é unha mestura de características primitivas e modernas, polo que é un fósil inestimable», di Vincent Dupret, da Universidade de Uppsala, un dos dous autores principais do estudo.

Utilizando raios X no Sincrotrón Europeo(ESRF) en Grenoble, Francia, analizan a estrutura do cranio. «En efecto, Romundina ten a construción dun vertebrado con mandíbula, pero as proporcións dun ser sen ela», di Per Ahlberg, da Universidade de Uppsala e coautor do estudo. «Isto móstranos que a organización dos principais bloques de tecidos foi o primeiro que cambiou, e que a forma da cabeza chegou despois».

Colocando o Romundina nunha secuencia doutros peixes fósiles, algúns máis primitivos e outros máis avanzados, os autores foron capaces de trazar as principais etapas desta importante transición na historia da evolución.


Fontes de información: http://www.abc.es/ciencia/20140212/abci-conseguimos-tener-cara-201402121821.html , http://www.nature.com/

Estudando as relacións de Sapiens e Neandertais

Emiliano Bruner (paleoneurólogo) ,do Centro Nacional de Investigación sobre a Evolución Humana (CENIEH), está participando nun proxecto internacional de investigación liderado por universidades xaponesas que estuda as limitacións anatómicas e funcionais do cranio dos neandertais, as capacidades cognitivas dos sapiens e neandertais e a relación cerebro e cranio destes homínidos.

Este proxecto ten como obxectivo evaluar  se as diferenzas cognitivas nas capacidades de aprendizaxe entre o Homo sapiens e o Homo neanderthalensis foron unha das causas da competición entre eles. Ata están por determinar mesmo se os límites que houbo nos segundos son a causa da súa extinción cando nun momento da vida da Terra conviviron as dúas especies.

O libro  “Dynamics of Learning in Neanderthals and Modern Humans” presenta no seu segundo volume o artigo de Bruner sobre antropoloxía física e cognitiva : “Functional Craniology, Human Evolution, and Anatomical Constraints in the Neanderthal Braincase”.

Explícanse as evidencias, as probas que representan as limitacións espaciais na estrutura do cranio de neandertal e nas relacións entre tecidos brandos e duros en todos as etapas de crecemento e desenvolvemento.  

1 

Grazas a estes estudos, como outros proxectos que houbo, hai e haberá, poderemos saber con máis precisión e exactitude todas as características e relacións de todas as especies anteriores á nosa, e sobre todo poder saber cales foron as causas das súas extincións, en particular no caso do Homo neanderthalensis. ¿Sería o propio destino ou a mala sorte que provocou a extinción dos neandertais en lugar dos outros, ou foi porque os máis aptos e con maiores capacidades foron os sapiens? ¿Habería algunha loita directa entre eles cando convivían na mesma época fai uns 30000 anos aproximadamente? Hai moitísimas preguntas que non sabemos a súa resposta, algunhas aínda quedan por descubrir e outras xa están descubertas pero as descoñecemos. O mellor sería que tiveramos algo de curiosidade para entender máis a nosa historia evolutiva e saber de onde vimos.

http://www.agenciasinc.es/Noticias/Presentan-las-limitaciones-anatomicas-y-funcionales-del-craneo-de-los-neandertales

ENLACES INTERESANTES:

Mundo Neandertal

O que temos de Neandertal

Homo sapiens 

Homo sapies 2 

SIRA PRIETO GONZÁLEZ 1ºA

A VOLTAS CO NOSO PASADO

Cando parecía que o asunto do xenoma de neandertais e denisovanos, e a súa presenza nos humanos modernos xa quedara no olvido, dous novos traballos publicados en Nature e Science volven chamar a nosa atención. Estes artigos tratan do estudo sobre qué partes do xenoma neandertal quedaron fixadas nos nosos xenomas e cáles non.

Ambos traballos chegan ás mesmas conclusións. Por unha parte afirman o que xa se sabía: os humanos que vivimos fora de África levamos entre un 1% e un 2% de ADN neandertal.
Pero o máis interesante é que non está presente de forma homoxénea; algunhas rexións son extraordinariamente ricas en ADN, é dicir que estas rexións foron ventaxosas para os humanos modernos que saíron de África, de feito ao analizar os xenes pódese ver que están relacionados coa cór da pel e o bello do noso corpo. Por outra parte, adquirimos algunhas variantes xenéticas que dán lugar a enfermidades como a diabetes.

Tamén sucede o contrario: o noso xenoma ten lagoas nas que apenas hai ADN neandertal.
Esto significa que esas variantes neandertais de esos xenes eran desventaxosas e por eso nos desfixemos delas. Según os científicos esas variantes podían disminuír a fertilidade dos descendentes neandertais e humanos modernos, de ahí que fosen transmitidas con menor eficacia e se terminara perdendo.

Neste caso a análise foi posible xa que existía unha secuencia do xenoma neandertal de alta calidade para comparala con xenomas humanos modernos. Pero o máis importante é que existen posibilidades de facer unha auténtica ''paleoxenómica'', é dicir reconstruír xenomas arcaicos partindo de cero.

Fontes: http://a100ciacierta.com/

                                                          LAURA ÁLVAREZ GÓMEZ 1ºBACH C

As primeiras pegadas en Europa

Un equipo científico británico anunciou esta semana o descubrimento no depósito de Happisburgh (Reino Unido) as pegadas máis antigas encontradas ata a data en Europa, de algo maís de 800.000 anos. O experto en neandertales Chris Stringer cre que poderían pertencer á especie cuxos fósiles atopáronse  en Atapuerca, en concetro , aqueles que se conservaron no depósito da Gran Dolina que  teñen tamén máis de 800.000 anos e bautizaronse  cando se descubriron os primeiros fósiles, en 1994, como Homo antecesor.

 As pegadas deste grupo de homínidos consideraríase o rastro máis antigo coñecido na actualidade fóra de África o que é  unha clara evidencia   da presenza dos primeiros humanos coñecidos no Norte de Europa, así declarábao  Nick Ashton director  do Museo de Historia  Natural de Londres , onde se presentará o achado a finais deste mes.

Atopáronse  despois de que quedaran expostas durante unha marea baixa na zona costeira de  Norfolk cando o mar axitado limpou a area que as cubría e uns investigadores víronas , os cales tomaron imaxes dos sedimentos petrificados antes de que o mar as tragase de novo.

Con esas fotografías e tras o seu análise detallado, realizado pola doctora Isabelle De Groote, , deseñouse  un modelo en tres dimensións, co cal determinaron que se debeu de tratar dun grupo de cinco individuos, posiblemente familiar, de adultos e nenos.

Do aproximadamente medio centenar de pegadas identificadas, só unha ducia estaban razoablemente completas e só en dous apreciábanse os dedos con detalle,os arqueólogos están agora a intentar precisar a súa idade que, polo momento, sitúan en torno a 850.000 anos ou 950.000.

A pisada máis grande sería dun individuo que calzaría un número 42 actual e os investigadores estiman, polo tanto, que mediría algo máis de 1,70 metros.

FONTES:

http://sociedad.elpais.com/sociedad/2014/02/07/actualidad/1391783186_637143.html

http://www.criteriohidalgo.com/notas.asp?id=218461

                      

Patricia Moreiras Arias nº13 1º Bach.D

Dinosaurios sepultados por un volcán en China

Decenas de fósiles de dinosaurios de entre 130 e 120 millóns de anos atópanse baixo territorio chino. A postura na cal foron descubertos indica que a morte visitounos de sorpresa.

Algúns dos fósiles atopados

Científicos creen que a morte de toda a fauna que existía na Terra durante o Cretácico inferior debeuse a unha erupción volcánica. Naquela época, nesa zona de Asia, convivían dinosaurios, mamíferos, lagartos, aves primitivas e algúns invertebrados. Os encargados de reconstruir o ecosistema afirman que se trataba dun lugar cheo de lagos e bosques rodeados de volcáns, era, polo tanto, unha zona volcánicamente moi activa.

A análise dos fósiles desenterrados mostra que a superposición dos corpos debeuse a coladas piroclásticas, con orixe volcánica. Trátase dunha mezcla entre gases volcánicos a grandes temperaturas, materiais rochosos quentes e aire de ata 200km/h.

Durante a investigación, comprobouse que cada esqueleto estudiado fora sepultado directamente polo material e que, a postura dos esqueletos, suxire que foran enterrados en vida.


FONTES: http://www.elmundo.es/ciencia/2014/02/04/52ef7992e2704e1d2f8b4572.html


                                                    Paula Quintas Blanco 1ºBach A

Un cazador de ollos azuis e pel oscura de fai 7.000 anos

Todo comenzou con unha publicación da prensa. Julio Manuel Vidal Encinas tivo que enterarse en 2006 do achado de dous esqueletos humanos, aparentemente pertenecientes á Idade do Bronce, pola portada da crónica O Mundo. O experto solicitou aos xulgados leoneses que lle permitisen acompañar á Guardia Civil na primeira visita á cova de La Braña, e foi aceptado.
A analise dos restos dun deles, revelou que tiña os ollos azuis, como os europeos actuais, e a pel oscura, como os africanos. Sería un cazador-recolector anterior á chegada da agricultura e da gandaría. Un equipo de científicos internacional, liderado por Lalueza Fox, investigador do CSIC, conseguíu extraer o material xenético dun dos dentes do individuo, bautizado La Braña, e presentou agora os seus resultados na revista Nature. "Pero eramos escépticos acerca de que se puidese levar a cabo a análise do ADN tan contaminado" recoñece Vidal Encinas, xa que antes do descubrimento dos restos, estes foran xa manipulados por excursionistas que tiñan acudido ao lugar, movendo os ósos e tomándolles fotografías. 

Este achado permitíu representar o primeiro xenoma dun cazador-recolector europeo recuperado ademáis do máis antiguo. Vivíu no Mesolítico, período de entre fai 10.000 e 5.000 anos, e que remata coa chegada da agricultura e da gandeiría, procedentes de oriente Próximo. 
Segundo indican os científicos, a chegada do Mesolítico levou con ela a adaptación dos indivíduos á nova alimentación, adquirindo por exemplo a capacidade de dixerir a lactosa, característica que La Braña 1 non posuía, aínda que nature recalca que os procesos selectivos daquela época non son ben coñecidos. 
Maior foi a sorpresa para os investigadores cando determinaron nel versións africanas nos xenes que conforman a pigmentación clara dos europeos actuais, revelando así o seu tono escuro de pel. 
Nature destaca o feito de que, segundo estos resultados, a transición ao tono de pel máis claro todavía estaría produncíndose no Mesolítico, e que os cambio do cor dos ollos é anterior. Os datos indican tamén que existe unha continuidade xenética nas poblacions do centro e do oeste de Eurasia, engade Lalueza Fox.
Iñigo Olgade afirma que o equipo vai intentar recuperar o ADN do segundo indivíduo, La Braña 2, que aínda que está peor conservado, poderá aportar información sobre as características xenéticas dos antíguos indivíduos.

Fontes:
http://sociedad.elpais.com/sociedad/2014/01/26/actualidad/1390768131_840454.html
http://www.elmundo.es/ciencia/2014/01/26/52e2cb9522601d48328b4581.html

Ana Rodríguez Vilas 1º Bach A

O xenoma do peixe que apenas evolucionou en 300 millóns de anos

Durante 300 millóns de anos apenas evolucionou. Non lle fixo falta. Trátase do celacanto africano ('Latimeria chalumnae'), unha enigmática especie de peixe que se cría extinguida desde a época dos dinosaurios ( fai uns 70 millóns de anos) ata que en 1938 se encontrou un exemplar vivo na costa africana. Así, soupose que este peixe seguía habitando os mares do planeta. 

Aínda que nas décadas posteriores encontráronse máis exemplares e describiuse unha segunda especie, o celacanto indonesio ('Latimeria menadoensis'), as poboacións deste esquivo peixe, que pode chegar a medir un metro e medio e habita a profundidades de ata 700 metros, son moi vulnerables e todavía bastante desconocidas para a ciencia.

Agora, un equipo internacional de investigadores secuenciou o seu xenoma, cuxo estudio preliminar confirmou o que moitos científicos xa sospeitaban: os seus xenes evolucionaron máis lentamente que os doutros peixes e vertebrados terrestres. 

Según sosteñen os autores deste estudio, si este peixe evolucionou tan pouco é simplemente porque non o necesitou. A especie que habita na costa oriental africana vive nas profundidades do océano, en zonas estables que cambiaron moi pouco nos últimos milenios.

''Falamos con frecuencia sobre como as especies evolucionaron co paso do tempo. Pero hai todavía algúns lugares na Terra onde os organismos non teñen que cambiar, e este é un desos casos. Os celacantos probablemente están moi especializados nese ambiente extremo no que non se producen cambios", explica Kerstin Lindblad-Toh, investigadora do Instituto Broad do MIT, en EEUU, e unha das autoras deste estudio.

O aspecto do celacanto é moi similar ó de fósiles dos seus parentes de 300 millóns de anos de antigüidade, pero tamén posee características comúns aos tetrápodos, animais con catro extremidades entre os que se encontran os anfibios, os reptiles, as aves e os mamíferos. Tamén contan con aletas lobuladas os dipnoos ou peixes pulmonados. Os científicos cren que os primeiros anfibios con catro patas capaces de salir da agua e sobrevivir na terra evolucionaron a partir dalguna destas especies de peixes con aletas lobuladas. Según sinalan, a secuenciación do xenoma do celacanto mostrou que os peixes pulmonados serían os máis próximos aos tetrápodos e non os celacantos. Sen embargo, o xenoma do peixe pulmonado é moito máis complexo de descifrar que o de celacanto.

Por isto, o xenoma deste peixe, conocido popularmente como un 'fósil viviente' (un término acuñado por Charles Darwin para describir as especies vivas que son moi parecidas a outras que só puideron identificarse a través de fósiles encontrados) está comparándose co de outros animais para averiguar como os organismos acuáticos evolucionaron para adaptarse ó ecosistema terrestre.

Para Jessica Alföldi, coautora tamén deste artigo, o celacanto "non é un fósil vivinte, senón un organismo vivo", pois sobreviviu e reproduciuse, pero o seu aspecto cambiou moi pouco a pouco ó largo de millóns de anos.

Os investigadores tamén sinalan as dificultades que tiveron para levar a cabo este proxecto, que foi posible grazas a colaboración internacional de científicos pertencentes a 20 institucións de 12 países. A escasez de celacantos e o difícil acceso as zonas nas que viven fixeron moi difícil a obtención de mostras para secuenciar o xenoma.

Ó examinar os xenes que os vertebrados perderon cando se adaptaron á vida terrestre, encontráronse interesantes descubrimentos sobre os cambios que se produciran. Por exemplo, no sentido do olfato (segundo as hipótesis, as criaturas que se mudaron do océano á terra necesitaban novas formas de detectar sustancias químicas o seu alrededor) ou no seu sistema inmunolóxico (quizáis como resposta ós novos patóxenos que encontraron no ecosistema terrestre).

http://www.elmundo.es/elmundo/2013/04/17/ciencia/1366213478.html

http://www.ansa.it/scienza/notizie/rubriche/biotech/2013/04/18/Mappa-Dna-celacanto-fossile-vivente_8571232.html

A replicación das bacterias de fai 4.000 millóns de anos

As bacterias foron partícipes do proceso no cal a materia inorgánica deu lugar á vida. A súa estrutura actual, con ADN e parede celular, é a base das células dos seres vivos máis desenvolvidos. Unha das estruturas máis complexas das nosas células, as mitocondrias onde se sintetizan as moléculas que conteñen a enerxía (ATP), atribúese a  un tipo de simbiose entre unha bacteria maior e unha menor que ó integrarse formaría as mitocondrias tal e como o explicou Lynn Margulis, bióloga estadounidense clave na teoría do evolucionismo.

          Pero fai millóns de anos as bacterias non eran igual que hoxe. Os microorganismos primitivos carecían de parede celular e proteínas.

        O feito de que algunhas bacterias carezan de parede celular na actualidade, suxire que esta estrutura protectora que teñen case todas, foi unha adquisición evolutiva. Nalgúns casos bacterias normais volven ó seu estado primitivo, o que nos permite ver cómo eran fai millóns de anos.

        Tamén carecían das proteínas necesarias para a súa división. As encimas (que son proteínas) son a base para realizar todos os procesos celulares. Sen embargo as bacterias de aqueles tempos tiñan que se reproducir.

Investigadores da Universidade de Newcastle publican en Cell a súa explicación de cómo se replicaban. Non seguían parámetros biolóxicos, senón físicos. Dun modo semellante a cando unha pompa de xabón divídese en dous ó alcanzar unha determinada relación entre volume e superficie, as bacterias ó alcanzar a suficiente presión no volume do seu interior dividíanse. Os científicos conseguiron gravar imaxes, un pouco aceleradas, do máis parecido ó que ocorría fai 4.000 millóns de anos.

            Aínda que o vídeo estea en inglés, as imaxes son moi ilustrativas.

PREGUNTAS
1. Aquí se fala sobre as bacterias de fai 4.000 millóns de anos pero, cómo se reproducen actualmente as bacterias? E cómo se replica o seu ADN?
2. Cómo se chama a teoría que defende Lynn Margulis ante o evolucionismo?
3. O texto di que a vida apareceu a partires da materia inorgánica. Quen foi o primeiro que comprobou mediante un experimento que esta afirmación, ou polo menos parte dela?

FONTE DE INFORMACIÓN:

http://sociedad.elpais.com/sociedad/2013/02/28/actualidad/1362072660_373635.html

Iago Rodríguez Peña 1º BACH A

Fin da discusión: Un meteorito acabou cos dinosauros

Unha agrupación de científicos de varias universidades acaban de publicar na revista Science, un estudo que vai deixar resolta a polémica aberta dende fai máis de tres décadas sobre a desaparición dos dinosauros: a extinción destes animais coincidiu no tempo co impacto dun gran meteorito contra a Terra.

A primeira hipótese sobre a desaparición dos dinosauros remóntase a 1980, cando Luís Álvarez, de orixe español, xa falecido Premio Nobel en Física, e o seu fillo Walter, da Universidade de Berkeley atoparon que, nos estratos xeolóxicos de varias rexións do mundo que marcan o límite xeolóxico K-T (Cretácico e Terciario), había unha capa fina de iridio que só se atopa en determinadas clases de meteoritos e concluíron que un enorme asteroide tivo que impactar contra a Terra. Esta conclusión foi apoiada máis tarde, cando nunhas prospeccións petrolíferas en Yucatán (Golfo de México), descubriron un cráter submarino de 180 km de diámetro aproximadamente, datado de fai 65 millóns de anos, que sería o candidato perfecto para ser o responsable da capa de iridio que envolveu ó planeta.

Tras este achado comezou o debate para comprobar se o impacto do meteorito e a extinción dos dinosauros coincidían no tempo.

En 1993, outro equipo de Berkeley, fixo unha primeira aproximación de que ambas datas coincidían, pero segundo revisións actuais daquelas datacións, a extinción dos dinosauros producírase 180.000 anos antes que a caída do meteorito.

Recentemente, o equipo de investigadores do Centro Xeocronolóxico de Berkeley (BGC) da Universidade de California, ó mando de P. Renne, xunto con científicos de Holanda e Reino Unido, determinaron cunha exactitude sen precedentes a data do impacto do meteorito: 66.038.000 anos, que é a mesma dentro dos límites de error que a data da extinción, polo que se entende que ambos acontecementos foron simultáneos.

Empregando a técnica de datación argón-argón, dataron con gran exactitude unha serie de tectitas (pequenas esferas cristalinas formadas nos impactos) achadas en Haití. Logo dataron as cinzas volcánicas de Hell Creek (Montana), un lugar moi rico en fósiles de dinosauros. Só 11.000 anos diferenciaban ambas datacións. A sincronización de ambas  datas, a de colisión e a de extinción,  fainos concluír que un gran asteroide tivo un papel moi importante na desaparición dos dinosauros. Pero sinalan que non foi a única causa. Unha variación esaxerada no clima durante os últimos millóns de anos, con tempo largo e frío en medio dun ambiente de invernadoiro, puido iniciar a extinción desta especie, que acabaría rematada co impacto do meteorito.

FONTES DE INFORMACIÓN

http://www.abc.es/ciencia/20130208/abci-discusion-meteorito-mato-dinosaurios-201302080949.html

http://www.publico.es/450357/nuevas-evidencias-de-que-un-asteroide-acabo-con-los-dinosaurios

Iago Rodríguez Peña 1º BACH A

10 curiosidades sobre o Home de Neandertal

A raíz da posibilidade de "resucitar" ao Home de Neandertal, espertouse a curiosidade por este homínido intelixente. Estas son algunhas peculiaridades sobre el :

1. O cruce entre Homo Sapiens e Homo Neanderthalensis beneficiou a nosa especie.

   O cruce entre as dúas especies puido producirse na migración do Homo Sapiens fóra de África. Dito cruce favoreceunos xa que introdiciu variantes de xenes do sistema inmunolóxico que nos permiten recoñecer e destruir patóxenos. Grazas a isto podemos superar un simple catarro.


2. Todos somos Neandertais.
Todos os seres humanos excepto os africanos posuimos no noso ADN unha pegada neandertal debido aos cruces que houbo entre as dúas especies. Sabemos a secuencia do xenoma do Home de Neandertal grazas a Svante Pääbo e a colaboracíon de investigadores de todo o mundo entre eles varios españois.

3. Aprenderon a fabricar ferramentas e xoias do Homo Sapiens.
Os investigadores creen que os neandertais aprenderon a facer xoias e ferramentas dos humanos modernos cos que conviviron en España e Francia hai 40.000 anos. Esta capacidade indica que puideron comportarse de maneira parecida ao home moderno.

4. Adoraban os adornos e as plumas.

Segundo un estudo do CSIC, os neandertais usaban plumas de aves e colares de cunchas para adornarse, incluso maquillábanse. O uso de plumas de córvidos e rapaces fai pensar que tiñan un pensamento simbólico, o que os fai semellantes aos seres humanos.

5.Cociñaban as verduras e comían marisco.
Os científicos chegaron a esta conclusión tras o achado de dentes fosilizados nos cales había restos de alimentos previamente tratados. O que leva a conclusión de que controlaban o lume. Ademais os que habitaban na Península Ibérica comían marisco.

6.Curaban os seus males con camomila
Ao igual que hoxe en día, os neandertais usaban a camomila contra as dores de estómago. E coñecían outras moitas plantas curativas.

7. Intercambiaban as súas mulleres.
As femias intercambiábanse entre un grupo e outro, o que evitaba a endogamia. En cambio os machos permanecían no seu núcleo familiar orixinal.

8. Pintaron Altamira?
Unha datación realizada coa técnica Uranio-Torio 50 desvela que 50 pinturas de 11 covas españolas (entre elas Altamira) pertencen a unha forma de arte primitivo 10.000 anos máis antiga do que se cría, é dicir, que son dunha época na que aínda non chegara o Homo Sapiens a Europa.

9. A súa desaparición foi un misterio.
Desapareceron repentinamente hai 40.000 anos, e é un dos maiores misterios da evolución humana. Algúns investigadores pensan que a chegada do Homo Sapiens a Europa foi a causa da desaparición dos neandertais, xa que puideron chegar a superar 10 veces a poboación neandertal.

10. É tecnicamente posible "resucitar" ao Home de Neandertal.
George Church (experto en xenética da Universidade de Harvard) cre na posibilidade de volver a traer ao mundo ao Home de Neandertal, xa que temos o seu ADN, pero apunta que de realizarse dita fazaña habería moitos problemas éticos.

Fontes:
http://www.abc.es/ciencia/20130127/abci-diez-curiosidades-fascinantes-sobre-201301251422_1.html

Adriana Canto Calviño, 1º BACH. A

POLA SÚA BOSTA SABEREMOS QUEN É

No século XIX naceu unha nova disciplina que ao principio non gozou de moito éxito pois o material co que se traballaba non era ni máis nin menos que cacas fosilizadas, si, como volo digo, cacas ou bostas en galego. Nacía a  coproloxía. Daquela os científicos déronse conta de que no interior destas cacas fosilizadas que aparecían  ao lado de restos de ictiosaurios e plesiosaurios  había escamas, dentes e mesmo ósos de peixes que eran moi ricos en fosfato cálcico, o que indicaba que había moitos ósos na súa dieta e polo tanto os seus hábitos eran carnívoros.

Hoxe en día a coproloxía é unha especialidade plenamente desenvolvida. Estes excrementos teñen moito valor anque son escasos pois é difícil que se preserven ben porque son inxeridos por outros animais ben porque se disolven na auga ou porque se descomponen ou disgregan. Pero unha pequena cantidade chegou ata nós no rexistro xeolóxico o que está sendo moi aproveitado. Gracias a elas sabemos que comían os seus produtores anque o máis difícil é saber a que animal pertencen. Tal é o caso do Tyrannosaurus Rex cuxos excrementos presentaban moitos fragmentos óseos cousa que chamou moito a atención porque se cría que eran capaces de dixerir a maioría dos ósos que comían. Parece ser que non era así e que o seu proceso dixestivo nin era tan rápido nin tan intenso e que pulverizaban a osamenta das vítimas a forza de mordiscos.

Pero o que  abriu un novo campo de investigación foi a análise do ADN presente nestas cacas fosilizadas. Isto permitiu dar información non só sobre a dieta senón tamén sobre os desprazamentos dos animais que as producián. Así pois a arqueóloga Kristin Sobolik da Universidade de Maine propuxo buscar o ADN nalgúns das miles de excrementos atopados na cova Hinds, un antiquísimo asentamento do sur de Texas. Nesas están. O caso  é que os avances en bioloxía molecular fan que estes excrementos prehistóricos sexan o eixe da paleobioloxía.

                                                                                             

Brais Casas Fernández

Fontes de documentación:
bil.ly/QuqMiJ

 socserv.mcmaster.ca/adna

 bi.ly/Sav7G5

A SECUENCIACIÓN DO XENOMA DO DENISOVANO, O SEGUNDO ACHADO MÁIS IMPORTANTE DO 2012

O investigador Svante Pääbo, director do Instituto Max Planck de Antropoloxía Evolutiva en Leizpig (Alemaña), logrou secuenciar o xenoma do homínido de Denisova, unha misteriosa especie atopada en 2010 en Siberia e emparentada cos neandertais, lograron sabelo estudando un fragmento dun dedo maimiño infantil e dúas pezas dentais. A análise permitiu comparar aos denisovanos co home moderno e revelou que o óso pertencía a unha nena de ollos marróns, cabelo castaño e pel morena que viviu hai entre 74.000 e 82.000 anos.

Reino:	Animalia
Filo:	Chordata
Clase:	Mammalia
Orde:	Primates
Familia:	Hominidae
Xénero:	Homo

Nome binomial
Homo sp.

O fosil atopado bautizouse co nome "Muller X", alguén pode indagar o por que de este nome?

Volven os dinosaurios?

No ano 2009 o paleontógo da Universidade de Montana, Jack Horner, anunciou que  quería revivir un dinosaurio. Parece ser que ese desexo pode facerse realidade manipulando o ADN dos seus descendentes actuais. Trataríase de espertar xenes que están durmidos nunha galiña e transformala nun dos seus ancestros prehistóricos. Por que unha galiña? Pois porque o seu esquelete e o dun dinosaurio son moi parecidos ademais de compartiren os ovos de casca dura, as plumas… O camiño que hai que percorrer é o inverso, é dicir, ir de adiante para atrás no proceso evolutivo.

 Para que isto sexa posible  hai que contar cos xenes chamados Hox que están presentes en todos os animais, fungos e plantas e que son os que lle din ao embrión onde , cando e como hai que desenvolver unhas patas, unhas ás…  é dicir, aquilo que nos identifica como unha especie distinta.  Para isto os Hox fabrican unha serie de proteínas que se pegan nunhas zonas do ADN e fan que se acendan ou apagan os xenes.  Así pois, se implantamos os xenes Hox no embrión dunha especie emparentada, teremos un animal xeneticamente similar á especie extinta.

Existe o proxecto de clonar o tigre de Tasmania que se extinguiu hai case un século e quen sabe, quizais dentro de 20 anos vexamos un Tyrannnosaurus rex  tan cerca coma agora os vemos na pantalla do cine ou do noso televisor.

MuyInteresante

Goo.gl/ xGUZk

Goo.gl/2m3uK

Goo.gl/SWNul

Brais Casas 1ºD

DIFERENZAS XENÉTICAS NOS CANS ACTUAIS.

Os cans foron os primeiros animais domesticados, sufriron moitos cruzes ao longo dos seus 15.000 anos de historia e iso fai que sexa moi difícil rastear as antigas raíces xenéticas dos animais domésticos de hoxe en día según un estudo dirixido pola Universidade de Durham no Reino Unido, no que participaron investigadores do CSIC e que foi publicado na "Proceedings of the National Academy of Sciences".

Estes científicos analizaron a composición xenética de 1.375 cans de 35 razas distintas, xunto co analise xenético dalgún lobo e observaron que estas razas teñen xenéticamente pouco en común cos seus antepasados.

Este estudio desvelou que hai unhas 14 razas, entre as que se atopan os Basenji, Saluki e Dingos, que teñen unha mellor herdanza xenética ancestral pero consideran que esto é debido a que permaneceron aislados xeográficamente durante un longo período de tempo e non formaron parte das iniciativas levadas a cabo polas Asociacións de Criadores, no século XIX, para crear a maioria das razas domésticas  que temos hoxe en día.

Esta diversidade xenética ten que ver tamén, cos movementos humanos. O can como animal de compañía só ten 2.000 anos de historia, anteriormente eran empregados para realizar traballos específicos.Tanto o aspecto, como o compartamento dos cans actuais é moi diferentes ao dos seus antepasados hai só uns poucos centos de anos.

FONTE DE INFORMACIÓN

María Cerreda Pereira nº8 1ºD

Localízanse fósiles que Darwin deixou olvidados nun caixón.

Unhas mostras foron localizadas despois de permanecer 168 anos no esquecemento nun caixón, recollidas polo británico Charles Darwin, na súa viaxe ao redor do mundo a bordo do 'Beagle'.

Iste achado producíuse por casualidade polo paleontólogo Howard Falcon-Lang que estaba curioseando nun antigo moble do Instituto Xeolóxico Británico.

No interior había moitos soportes de cristal nos que se atopaban plantas fosilizadas cortadas en láminas, preparadas para o seu estudo polo microscopio. Para a súa sorpresa, nalgunhas delas estaba inscrito o nome 'C. Darwin Esq.'.

Ao parecer, Darwin encargou esa tarefa ao seu amigo Joseph Hooker, un botánico que se lle acumulou o traballo e finalmente non puido rexistralas.Tras varios cambios de lugar, desde hai medio século enchíanse de telarañas nos sotos do Instituto Xeolóxico Británico, de onde os sacou o paleontólogo Falcon-Lang.

Ana. Rodríguez. Lamas Nº 26 1º bacharelato D.

Enlace:

http://www.elmundo.es/elmundo/2012/01/17/ciencia/1326823852.html

O 'Barberapithecus' símbolo da evolución dos primates.

Un simio, descoñecido ata o momento, habitou hai uns 11 millóns de anos no Valle do Penedés en Cataluña. Trátase dun animal pequeno de entre 5 e 7 kilos de peso con semellanza a un orangután.

O achado remóntase aos anos setenta cando Miquel Crusafont atopou o xacemento catalán, pero os dentes do simio foron sempre una incógnita ata ser descritos por científicos do Instituto Catalán de Paleontoloxía (ICP) Miquel Crusafot e publicados na revista 'American Journal of Physical Anthropology'.

O Barberapithecus huerzeleri recibe ese nome pola localidade xa citada na que foi atopado e do paleontólogo suízo Johannes Hürzeler coñecido polas suúas contribucións a paleoprimatoloxía. Os restos dentais recuperados inclúen 15 dentes dunha hembra, un premolar aislado e un canino de outros individuos.

A orixe deste tipo de dentes (os dos pliopitécidos) remóntase ao continente africano coa separación da rama dos simios do Vello Mundo cós antropomorfos e os humanos. A diferencia dental que presentan os pliopitécidos son as crestas de esmalte que constitúen o chamado “triángulo pliopitecino” nos molares inferiores o que nos permite saber que a súa alimentación era a base de froita e non follas.

Cabe destacar que o pliopitécido maís antigo da Península está tamén na zona do Penedés en Abocador de Can Mata e data de 12 millóns de anos atrás.

Fonte:http://www.elmundo.es/elmundo/2011/12/19/ciencia/1324316183.html

Noelia Rodríguez Rey Nº27 1º Bach.D