Benvido/a! Nós somos un grupo de estudantes de Bacharelato. Con este blog queremos informar sobre os avances e descubrimentos científicos máis relevantes do panorama actual, porque a cultura tamén engloba a ciencia!Visitádenos e comentádenos para estar ao día! (Edublog participativo)
martes, 18 de diciembre de 2012
domingo, 16 de diciembre de 2012
A NASA advirte forte tormenta solar en 2014
Según os investigadores, este evento podería ser o maior nun ciclo de 10 anos de actividade do astro, e que de presentarse sería o primero en máis de 100 anos.
Entre as posibles consecuencias que podería causar o fenómeno, atópase o derretimento dos transformadores dos sistemas eléctricos do mundo, dano nos satélites e nos sistemas de comunicación.
A última tormenta solar de gran envergadura rexistrouse no 1859. Según reportes da época, o fenómeno foi tan
masivo, que se formaron auroras boreais en partes do mundo onde antes era imposible velas.
Nesta ocasión, os expertos temen sobre cal sería o impacto actual
duna tormenta destas características, tendo en conta a
cantidad de satélites en órbita (máis de 30.000; solo o 1/3 están activos. O resto quedaron suspendidos sobre a Terra) e os efectos que causaría un
desperfecto destos en forma global.
Enlace: http://www.elmundo.com/portal/
Curan a cans paralíticos con células do seu hocico
Un equipo de científicos da Universidade de Cambridge (Reino
Unido) logrou revertir a parálise nalgúns cans e restablecer o movemento das
suas extremidades tras inxectar na médula espiñal un cultivo de células
procedentes do seu hocico ( células olfativas envolventes, coñecidas como OEC). Estas, permitian o
crecemento das fibras nerviosas que mantiñan as conexións entre o cerebro e o
hocico.
O experimento, cuxos resultados foron publicados una revista especializada en neuroloxía, levouse a cabo con éxito en 34 cans
que sufrían problemas medularese non podían camiñar coas patas traseiras. A 23
cans, inxectouselle o cultivo de células
na zona medular afectada, ó resto, administrouselle un líquido neutro.
Según os investigadores que participantes neste experimento,
a hora dos transplantes, nos cans notouse unha considerable mellaría nas extremidades
traseiras e o poder coordinalas coas de adiante.
Andrea N. D. 1ºBACH C
Científico Mexicano descubriu a “Pila Infinita".
O científico Arturo Solís Herrera, especialidado en
neuro-oftalmología do Instituto Nacional de Neuroloxía e
Neurociruxía, descubriu un proceso bioquímico, polo que a partir dunha molécula
que existe na pel, no cabelo e no recubrimento da retina humana, pero que se
pode producir artificialmente, (a melanina ou polihidroxiindol), é capaz de
romper unha molécula de auga (H2O), separando o osíxeno do hidróxeno
e extraindo enerxía dese proceso.
Herrera di que, sua innovación busca xerar enerxía
limpa a través do hidróxeno. Este hallazgo permitiu elaborar unha especie de
pila infinita, que o autor chama Bat-Gen, porque funciona ó mesmo tempo como
unha batería recargable e como un xerador continuo de enerxía.
O
proceso, a grandes rasgos, definiríase como: A melanina é capaz de romper a
molécula de auga (H2O), separando o osíxeno e o hidróxeno, ó mesmo
tempo que, esa reacción libera enerxía. Pero, o máis revolucionario é que, a
mesma molécula realiza a función inversa, e volve a unir o hidróxeno e o
osíxeno, para que novamente se constituan como auga, liberando unha nova carga
de enerxía.
O ciclo pódese repetir
unha cantidade incalculable de ocasións, armando e desarmando a molécula de
auga e liberando enerxía, sen baixar, debido a que a propia melanina axuda a
absorber novos fotóns que están disponibles no ambiente nas radiacións
electromagnéticas que, normalmente nos rodean en todo o planeta, as cuales,
proveñen do Sol e do espazo. Con estos fotóns nútrese o repetido evento iónico
ou eléctrico que ocurre ó armar ou desarmar as moléculas de H2O.
Esta é unha maneira moi esquemática de explicar o
que ocorre no interior da "Bat-Gen", a cual, é capaz de manter
encendida unha lámpada de luz por máis de 100 anos, con a única necesidade de
cambiar os focos cando termiña seu tempo de vida. Como evidencia desta
afirmación, o doctor Solís ten, no seu laboratorio de Augasquentes, lámpadas
que levan catro anos encendidas.
Andrea N.D. 1º BACH C
sábado, 8 de diciembre de 2012
Conclusións da reunión da NASA sobre o Curiosity
Despois de máis
dunha semana esperando, por fin desvelouse ese misterio que anunciara John
Grotzinger(o investigador principal da misión Curiosity) que ía cambiar os libros de historia.
O luns 3 de
decembro celebrouse a reunión anual da Unión Xeofísica Americana en San
Francisco onde centos de persoas esperaban o achado que según dixo John
Grotzinger cambiaría os libros de
historia e que días máis tarde a NASA negou que o Curiosity detectara compostos orgánicos
en Marte.
A pesar das expectativas
creadas en todo o mundo, os investigadores non teñen aínda probas suficientes
para dicir que en Marte houbo ou hai actualmente algunha forma de vida. Nin
sequera confirmaron a detección de compostos orgánicos no planeta vermello.
Pero o que si se pode confirmar e o que foi un dos motivos da reunión foi que o
rover analizou por primeira vez o chan marciano coa súa sofisticada batería de
instrumentos. Trátase dunha mostra procedente dun antigo glaciar, unha mezcla
de polvo e rochas. Tamén encontrou que alí se desenvolve unha complexa química
na que participan elementos como o auga, o azufre ou o cloro.
Á conferencia
inaugural, que se prolongou durante uns 30 minutos, acudiron os investigadores
Michael Meyer, John Grotzinger, Paul Mahaffy, Ralf Gellert y Ken Edgett, que
destacaron a boa marcha da expedición do rover, que aterrizou en Marte o pasado
mes de agosto.
O Curiosity
encóntrase no antigo leito dun río, onde houbo abundante auga no pasado. Pola
súa parte Paul Mahaffy, do Centro Espacial Goddard da NASA comentou que “todavía
non se detectaron compoñentes orgánicos. Realizáronse medicións cos tres instrumentos
do SAM e identificáronse varios gases: vapor de auga e osíxeno en pequenas
porcentaxes. Os restos de auga son moito maiores dos que arroxan os antigos
océanos. Apréciase tamén a presenza de osíxeno e azufre. Pero poucos compostos
orgánicos".
Os instrumentos
do SAM (o analizador de mostras do Curiosity), identificaron tamén un composto
do cloro (perclorato), e os frutos doutras reaccións químicas como metano
clorado, un composto orgánico do carbono que ao principio disparou as
expectativas. Sen embargo, a análise detallado dos datos revelou que, aínda que
o cloro sí que era autenticamente "marciano", o carbono podería
proceder da Terra e haber sido levado ata Marte polo propio Curiosity e
detectado despois polos ultrasensibles instrumentos do SAM.
De feito, os
investigadores aseguran que o Curiosity leva traballando so catro meses, que
está apenas no comezo dun programa científico de dous anos de duración, polo
que haberá que esperar un pouco máis para ter algunha resposta máis concluínte.
Os lugares nos que excavou o brazo robótico do rover teñen un aspecto moi seco,
pero está previsto analizar mostras de terreno en varias outras localizacións.
Finalmente, John
Grotzinger tamén mencionou que as súas palabras foran mal entendidas. Agora
teremos que seguir atentos para ver se o rover nos leva cada vez a máis
descubrimentos(e esperemos que así o faga).
Enlaces:
Paula Meixeiro Calvo, 1º Bach. D
domingo, 2 de diciembre de 2012
A NASA nega que o Curiosity detectara compostos orgánicos en Marte
O que parecía que
ía ser un gran descubrimento e que ía cambiar os libros de historia, ao final
quedouse nuns rumores sen sustento xa que as expectativas en torno aos posibles
achados da NASA en Marte parece que non se cumprirán.
Logo de dicir que este luns 3 de decembro anunciarían un descubrimento que
revolucionaría os libros de historia, a axencia espacial negou o descubrimento de
compostos orgánicos no planeta vermello, despois das especulacións feitas sobre
as declaracións de John Grotzinger (investigador principal da misión Curiosity), e todo
o “boom” que isto causou na comunidade científica internacional e nas redes
sociais.
“Os rumores e especulacións acerca de que existe un novo descubrimento da
misión nesta etapa da investigación son incorrectos. (...) Nestes momentos, os
instrumentos do rover non detectaron ningunha proba definitiva de compostos
orgánicos marcianos”, sinala o comunicado no sitio web da NASA.
De feito, a NASA tamén comunicou que o 3 de decembro, na conferencia anual
da Unión de Xeofísica Americana darase un reporte do que fixo o Curiosity ata
agora e da
actualización sobre o primeiro uso da gama completa de instrumentos analíticos
do rover para investigar unha deriva do chan areento.
De todas formas
non hai que perder a esperanza, xa que igual hai algún descubrimento
interesante e de relevancia científica. Ao fin e ao cabo, desde que chegou a
Marte en agosto, o Curiosity foi proporcionando grandes avances no coñecemento
de Marte. De feito, a misión xa encontrou un antigo leito de río no planeta
vermello.
Enlaces:
Paula Meixeiro
Calvo, 1º Bach. D
sábado, 1 de diciembre de 2012
A nosa felicidade, moi similar á dalgúns simios.
A curva da felicidade é coma un sorriso. Esta estraña gráfica representa o nivel de felicidade que experimentan as persoas ó longo da
súa vida. De nenos somos moi felices e ó chegar á madurez comeza a baixar esa
sensación de ledicia. No ecuador da nosa vida, sobre os 40 e 50 anos, a curva
está no seu punto máis baixo. Esta é a coñecida crise dos 50. A medida que se
segue avanzando, a nosa felicidade volve a sufrir un aumento durante a vellez.
Esta curva non varía. Sempre ten forma de “U”, independentemente
do sexo, nivel de educación, estado civil ou ingresos económicos.
Esta “crise” sempre se relacionou cos cambios físicos,
biolóxicos e psíquicos que trae consigo o envellecemento. Normalmente a persoa
reflexiona sobre o que conseguiu ata o momento e sinte que moitas das
expectativas que tiña nos seus tempos mozos non se cumpriron. Hai persoas que con
esta crise fan cambios en aspectos claves da súa vida: préstanlle máis atención
á aparencia física, aumentan o consumo de artículos caros ou estraños (coches,
xoias, roupa, aparatos electrónicos), fan cambios na súa vida amorosa ou matrimonial
…
.jpg)
Recentes estudos desmantelan o dito sobre
esta fase da vida. Non é só debida ós factores socioeconómicos explicados
anteriormente, senón que tamén inflúen factores biolóxicos que compartimos con
outras especies.
Unha investigación realizada con 336 chimpancés e 172 orangutáns, os nosos parentes
máis próximos, demostra que estes simios tamén padecen este cambio no seu nivel
de benestar psicolóxico. Este gran número de primates foi obtido de máis de
cincuenta zoos, dous centros de investigación e reservas de Estados Unidos, Australia,
Singapur e Xapón. Para a investigación foron recrutados primates de todas as
idades. Como estes non poden expresar a súa felicidade coa palabra,
preguntóuselle ós seus coidadores que cambios notaban no seu comportamento e na
súa forma de relacionarse.
Nos chimpancés o punto máis baixo do seu
benestar está sobre os 28 anos , pero tendo en conta que a súa esperanza de
vida está arredor dos 60, tamén sofren esta baixada de felicidade no
ecuador da súa vida. Nos orangutáns as cifras son similares.
Esta investigación só determina que esta crise ten tamén
un factor biolóxico, pero non establece cal é ese factor. Alexander Weiss, psicólogo da Universidade de Edimburgo e
primeiro autor da investigación, aclara que é demasiado pronto para
tomar calquera hipótese por correcta e que serán necesarios máis estudos para
comprender mellor a nosa felicidade.
Enlaces:
Antía Quintana Gallego
1º BACH A
Nominados a "Persoas do ano".
Cada ano, a revista TIME
outorga o premio á “persoa do ano”. Este premio pode recibilo unha persoa,
grupo, idea, cousa, lugar ou máquina que para ben ou para mal inflúa nos
eventos do ano. Este ano temos a dous nominados representando á ciencia: o
bosón de Higgs e o Curiosity.
O bosón de Higgs foi
nominado porque sen el non seriamos máis ca “enerxía incompleta” e o robot Curiosity
porque é o “mellor automóbil” do Sistema Solar. Na descrición da revista destes
candidatos fálase con humor, pero sen esquecer o importantes que foron neste
ano 2012.
Outros nominados son Felix
Baumgartner; o reelecto presidente Obama e o seu rival Romney; Malala Yousafzai, a nena paquistaní
que foi tiroteada polos talibáns por defender a educación feminina; o ditador
norcoreano Kim Yong Un, por ser a persoa máis antipática do ano; os
inmigrantes indocumentados de EE.UU; o alcalde de Nova York; PSY, cantante do
famoso Gangam Style…
Na páxina web da revista
pódese votar polo teu candidato favorito a este curioso premio. Na lista de
resultados, o Curiosity vai no 5º posto e o bosón de Higgs no 10º. Esperemos
que deixen en boa posición á ciencia, xa que este ano presenciamos descubrimentos
moi importantes que non só serán importantes este ano, senón que transcenderán
en posteriores investigacións científicas.
http://www.lavanguardia.com/ciencia/20121127/54355712452/el-curiosity-y-boson-de-higgs-candidatos-a-persona-del-ano-de-time.html
http://www.time.com/time/specials/packages/article/0,28804,2128881_2129111,00.html
http://www.time.com/time/specials/packages/article/0,28804,2128881_2128882_2129215,00.html
http://www.time.com/time/specials/packages/article/0,28804,2128881_2128882_2129214,00.html
Antía Quintana Gallego
1º BACH A
jueves, 29 de noviembre de 2012
Bacterias antárticas que viven a 13 grados baixo cero.
Parecia unha tolaxe que algunha forma de vida poidese vivir e desenvolverse nun ambiente salino, totalmente escuro e a menos de 13 grados baixo cero durante todo o ano escondido baixo más de 20 metros de xeo nun dos lagos mais illados da Antártida. Ainda que, o descubrimento fai poucas décadas dos primeiros organismos -casi todos elos bacterias- extremófilos, capaces de vivir en condicións de alta radiactividade, ausencia de luz, temperaturas de mais de 100 grados ou de enorme acidez, cambiou a forma de 'mirar' dos investigadores.
O Lago Vida, onde se descubriu con vida esta diversa comunidad bacteriana, é o maior dun conxunto de lagos únicos por suas características que se encontran nos secos Vales McMurdo, concretamente no Valle Victoria, situado ao Este da Antártida. Estas augas non conteñen oxíxeno, están conxeladas na sua maior parte e conteñen os maiores niveis de óxido nitroso de calquera auga natural presente na Terra. Ademáis, poseen unha salinidade seis veces maior ca agua do mar e encontranse a unha temperatura media de 13,5 grados centígrados baixo cero.
A pesar destas duras condicions, os científicos lograron encontrar alí unha comunidad bacteriana sorprendentemente diversa e abundante que sobrevive sin aportación de enerxía solar.
Os estudios previos ao descubrimento revelaban que este ambiente salino, e as formas de vida que o habitan, permaneceron illados do exterior durante cerca de 3.000 años.
As labores técnicas necesarias para extraer de forma segura as mostras de xeo para ser estudadas foron tremendamente complicadas. Os investigadores realizaron duas expedicions, unha en 2005 e outra en 2010, para perforar o lago e extraer testigos xeados nos que poder rastrear a presencia de cualquier ser vivo. En ambas, desenvolvéronse complicados protocolos de extracción e usóuse equipo especializado para evitar o intercambio de bacterias entre as mostras e o exterior que arruinatían o antigo ecosistema.
O análisis xeoquímico do lago indica que as reaccions químicas entre a salmuera e os sedimentos ricos en ferro que hay baixo a auga xeada, xeran óxido nitroso e hidrógeno. Da misma forma que o fan outras formas de vida extremas, como as que habitan Río Tinto, en Huelva, todo indica que estas reaccions de oxidación-reducción son a fonte de enerxía que usan as bacterias para realizar suas funcións vitáis.
Fonte de información:
http://www.elmundo.es/elmundo/2012/11/26/ciencia/1353958095.html
Carlos Álvarez Sabucedo
1º Bach. A
lunes, 26 de noviembre de 2012
“Efecto Pinocho”: la nariz te delata
cuando mientes
Pinocho,
la pequeña marioneta de madera que quería ser un niño de verdad tenía un
problema adicional: no podía mentir. Cada vez que intentaba decir una
mentira, pequeña o grande, su nariz crecía y crecía, y Gepetto, su creador, siempre
le descubría. Al parecer, después de todo, el cuento tenía algo de razón.
La nariz delata a las personas cuando mienten. No crece, pero sí cambia de temperatura. Esto es lo que han descubierto
dos investigadores de la Universidad de Granada y lo han denominado el «efecto Pinocho». Cuando una persona miente, la temperatura de la nariz
aumenta o disminuye, así como también varía su temperatura corporal en la zona
del músculo orbital, en la esquina interna del ojo.
Los investigadores de Psicología Experimental de la Universidad de Granada, Emilio Gómez Milán y Elvira Salazar López,
han señalado que cuando los humanos realizan un gran esfuerzo mental, la temperatura de la nariz
desciende, y en cambio, cuando se sufren un ataque de ansiedad, se experimenta un ascenso general
de la temperatura facial.
Concretamente, han señalado que cuando se miente
sobre los sentimientos, se producen los cambios términos en la nariz, pero
también se activa en el cerebro una estructura llamada «ínsula». La
ínsula interviene en la detección y regulación de la temperatura corporal: a más actividad de la ínsula (a
mayor sentimiento visceral), menor cambio térmico se produce, y viceversa.
Para determinar esto han utilizado la termografía, una técnica basada en la detección de la temperatura de los cuerpos que se aplica a multitud de áreas como la industria, la construcción o la medicina.
En el siglo XX, la termografía experimentó su mayor
desarrollo tras la Segunda Guerra Mundial,
con el impulso de las investigaciones militares para detectar al enemigo. Las cámaras
termográficas se emplean para medir con exactitud la pérdida de energía de los
edificios, o como indicador de enfermedades respiratorias en animales bovinos o
de la rabia en mapaches.
Según los
investigadores granadinos, gracias a la termografía es posible detectar el
deseo y la excitación sexual, tanto masculina como
femenina, ya que se produce un aumento de la temperatura local en la zona
pectoral y en la zona genital.
La termografía también sirve para evaluar las
emociones, ya que cada patrón térmico facial es diferente y con esto se
determina lo que denominan «contagio emocional». Las personas con una
empatía muy alta, si ven a alguien sufrir, mediante descargas eléctricas en el
antebrazo, se contagian y la temperatura de su antebrazo aumenta.
Los investigadores han
obtenido huellas térmicas (patrones corporales de cambio de temperatura
específicos) del ejercicio aeróbico y de distintos tipos de baile como el
ballet. Por ejemplo, cuando una persona baila flamenco desciende la temperatura
de los glúteos y aumenta la de los antebrazos.
Fuentes de información:
Adriana Rial Justo 1º BACH-A
domingo, 25 de noviembre de 2012
O Bosón de Higgs
Bosón de higgs from iesotero
Cintia Fernández Pérez e Lara Blanco González 1º Bacharelato D
sábado, 24 de noviembre de 2012
ATOPADA A ESTRELA MÁIS PRÓXIMA AO BURATO NEGRO DA VÍA LÁCTEA
A famosa estrela atopada chámase S0-102 e tarda 11,5 anos en completar a súa órbita ao redor do burato negro do centro da nosa galaxia chamado Sagitario A.
Localizouse dende o observatorio W.M. Keck en Hawai grazas a un archivo de imaxes de alta resolución obtidas nos últimos dezasete anos.
Esta investigación que están realizando diversos científicos de EEUU, Canadá e do CSIC en España axudará a coñecer como funciona a lei da gravedade en entornos extremos e coñecer con máis profundidade os buratos negros supermasivos.
Conta o científico Schödel ( traballador do CSIC) que agora que se coñecen dúas estrelas con orbitas próximas ao burato negro podese comprobar a teoría da relatividade xeral baixo condicións de gravedade extrema.
A outra estrela coñecida que orbita ao redor de Sagitario A chámase SO-2.
O científico xa nombrado antes Schödel, desarrollou un método de análisis da imaxen que permite detectar estrelas que antes pasaban desapercibidas. Grazas a este método puidemos seguir a órbita da SO-102 durante dez anos.
Os buratos negros constitúen un bo entorno para verificar o efecto da curvatura do espazo-tempo que é a causante dos efectos gravitatorios que rixen o movemento dos corpos.
AS ESTRELAS EN RELACIÓN CO BURATO NEGRO
As estrelas SO-2 e SO-102 debuxan órbitas elípticas ao redor de Sagitario A, pero créese que non son elipses pechadas xa que o movemento destas á afectado pola curvatura espazo-tempo que provén do burato negro e causa que a órbita non termine de pecharse.
Non se pode medir desviación na SO-2 porque a masa deses corpos contribue ás alreración da órbita. Precisábanse polo menos dúas estrelas coas que poder medir a alta precisión para entender os efectos da Relatividade Xeral e o da masa ao redo de Sagitario A.
Medir os efectos da gravedade sobre as órbitas estelares é moi ineresante porque a gravedade é a menos coñecida das catro forzas fundamentais. –Schödel.
--> Aquí remítovos unha entrevista do programa "A la carta" na que se fala sobre este tema, entrevistando a Xabier Barcons, presidente do consello do observatorio europeo Austral.
http://www.rtve.es/alacarta/audios/el-dia-menos-pensado/dia-menos-pensado-hallan-estrella-mas-cercana-agujero-negro-central-via-lactea/1544044/ MOI INTERESANTE!
FONTES DE INFORMACIÓN:
Sara Fernández Álvarez 1º Bach-A
La Estación Espacial Internacional
Autoras/es: Gloria de las Heras Calviño, Xea Real Pérez, Brais Casas Fernández e Rebeca Franco Dasilva 1º Bacharelato D
Un descubrimento do Curiosity pode cambiar os libros de Historia
A noticia máis
esperada polo mundo científico podería estar a punto de converterse en realidade
xa que a NASA publicará o descubrimento do Curiosity, sobre o que se creou unha
gran expectación.
Enlaces:
http://www.abc.es/ciencia/20121123/abci-hallazgo-marte-cambiara-libros-201211230950.html
http://www.abc.es/ciencia/20121122/abci-curiosity-podria-haber-encontrado-201211220936.html
Paula Meixeiro Calvo, 1º Bach. D
Fai dous días,
John Grotzinger, o investigador principal da misión Curiosity, anunciaba nunha
entrevista radiofónica que un dos instrumentos do vehículo recolleu datos que
"cambiarán os libros de historia" e que realmente prometen moito. De
inmediato, moitos pensaron que se estaba a referir a unha das noticias máis esperadas
pola comunidade científica internacional: o descubrimento de probas da
existencia de vida en Marte.
Nas súas
declaracións á National Public Radio norteamericana (NPL), o investigador da
NASA anunciaba que os resultados faríanse públicos nun par de semanas, posiblemente
durante a inauguración da conferencia anual da Unión Xeofísica Americana (UAG),
o próximo 3 de decembro.
Ata ese
momento, e para evitar erros, o equipo de investigadores realizará análisis
adicionais e toda clase de probas para asegurarse de que os datos do Curiosity
son o que parecen. Pero Grotzinger deu outra pista sobre a natureza do descubrimento.
O achado realizouse cun instrumento moi concreto do rover, o SAM (analizador de
mostras marcianas), capaz de detectar un gran número de compoñentes biolóxicos
presentes no aire ou nas rochas, así como de analizar materia orgánica.
SAM consta a súa
vez de tres instrumentos (un cromatógrafo de gases e dous espectrómetros diferentes)
que son capaces de buscar compostos do carbono, como o metano (gas que os
científicos levan tempo querendo encontrar), así como restos de osíxeno e
hidróxeno ou identificar materia orgánica.
Outros membros do
equipo do Curiosity responderon as preguntas dos medios. E se ben é certo que
ningún deles desmentiu a posibilidade de que o descubrimento estivera relacionado
coa presenza de vida en Marte. «O equipo científico está analizando os datos dunha
mostra do solo marcián, pero non se pode falar diso neste momento», dixo Guy
Webster, portavoz do Jet Propulsion Laboratory (JPL). «Esto non cambia os
procedementos habituais: deben confirmar os primeiros resultados antes de
facelos públicos», engadiu.
Por outra parte,
varios exobiólogos da NASA confirmaron que o ambiente que se respira en moitas
dependencias da axencia é de gran expectación.
Do que non cabe
dúbida é que estamos ante un descubrimento de suma importancia, e de que hay
moitas probabilidades de que ese achado esté relacionado coa procura de vida no
Planeta Vermello. Unha tarefa á que a Ciencia adicou xa varias décadas e que
supuxo, por agora, o envío de corenta naves científicas a Marte. Se todo vai
como está previsto, o próximo 3 de decembro a NASA desvelará o misterio. Ata
entonces, haberá que esperar…
Preguntas:
Podería o
Curiosity haber encontrado vida en Marte?
Que pode ser o que descubriu o Curiosity para cambiar os libros de
Historia?Enlaces:
http://www.abc.es/ciencia/20121123/abci-hallazgo-marte-cambiara-libros-201211230950.html
http://www.abc.es/ciencia/20121122/abci-curiosity-podria-haber-encontrado-201211220936.html
Paula Meixeiro Calvo, 1º Bach. D
viernes, 23 de noviembre de 2012
Choiva de animais
Para ver a noticia sobre a choiva de animais das diapositivas de Ciencias do Mundo Contemporáneo click aquí
jueves, 22 de noviembre de 2012
Glogster: O Bosón de Higgs e o LHC
Adriana Canto Calviño
Nerea Cuiñas Álvarez
Antía Quintana Gallego
1º BACH A
sábado, 17 de noviembre de 2012
A galaxía máis lonxana vista polo home
Un equipo internacional de astrónomos anuncia o descubrimento da galaxía máis lonxana do universo. Encontrase a unha distacia de 13.280 millóns de anos luz, o que ven sendo uns 42 millóns de anos luz desde o monmento no que se produxo o Big Bang. Este descubrimento da NASA será publicado o próximo mes en The Astrophysical Journal.Como xa sabemos, fai 13.700 millóns de anos, tra-lo big bang a materia empezou a unirse para formar átomos, que se uniron en moléculas, estos formaron nubes de gas y de aí as estrelas y as galaxías. Pero, cando se formou a primeira galaxía?
Nesta ocasión tivose que xuntar a potencia tanto do telescopio espacial Hubble como a do Spitzer ( ambos propiedade da NASA) e despois ter en conta o efecto de “lente gravitatoria”, a desviación que sufren os raios de luz durante a súa viaxe polo espacio cando pasan cerca de obxetos masivos como galaxias e son desviados pola forza da gravidade, todo o cúmulo comportase como unha “lupa” ampliando a señal luminosa, sen este efecto a galaxia nunca podría ser obserbada.
A nova galaxia e moito máis pequena que a vía Láctea, con esta imagen imaxinámonos un universo diferente o de agora, un que non tiña o 3% da súa idade actual. Antes de chegar ata nós, a luz de MACSo647-JD ( esta nova galaxia) tivo que viaxar durante 13.300 millóns de anos. Os astrónomos averiguaron que 8.000 millóns de anos despois de que a luz desta galaxia iniciara o seu percorrido, tomou varios “atallos” a través cúmulo masivo de galaxias e gracias a esta desviación poidemos ver a nova galaxia.
Os científicos pensan que esta galaxia se trata dun estadio na formación dunha galaxia maior. Os datos indican un diámetro de 600 anos luz, moi pouco comparado coa Vía Láctea. “ O obxeto – sinala Dan Coe, autor principal deste estudio- pode ser un dos moitos bloques de construcción dunha galaxia”.FONTES DE INFORMACIÓN
http://www.elmundo.es/elmundo/2011/01/26/ciencia/1296047282.html http://www.20minutos.es/noticia/348284/0/galaxia/lejana/nasa/ http://noticias.lainformacion.com/ciencia-y-tecnologia/astronomia/el-hubble-observa-la-galaxia-mas-lejana-jamas-detectada_ECEfGMbXFqHDLK6byJrzl5/ http://www.ntn24.com/noticias/telescopio-hubble-detecta-la-g-063215
Yolanda Campos Garrido 1ºA
viernes, 16 de noviembre de 2012
Agora xa sabemos por que o marrau come de todo
A revista Nature acaba de publicar un traballo sobre un dos animais máis coñecidos e aproveitado polo galegos, isto é; o porco, ou marrau ou cocho, que todos estes nomes recibe en galego. Agora sabemos por que come de todo, é dicir, porque é omnívoro.Un grupo de máis de 150 científicos de 12 países, entre eles un español, acaba de secuenciar o seu ADN xunto co de varios xabaríns. Isto pode ter grandes implicacións en biomedicina xa que observaron que o porco presenta varias mutacións cuxo efecto en humanos tense asociado a un maior risco de padecer enfermidades como o alzeimer, a diabete ou a dislexia. Ademais a secuenciación permitirá estudar mellor os riscos dos xenotransplantes ( transplantar con tecidos de especies distintas á humana).
Agora sabemos tamén que o porco pode comer o que non comen outras especies porque non é sensible ao sabor amargo e iso está presente nos xenes relacionados co sentido do olfacto e a percepción do sabor. Os científicos observaron que estes xenes evolucionaron dunha maneira totalmente distinta a como o fixeron no home ou noutras especies.
A secuenciación tamén demostrou que un 30% do xenoma das razas que hoxe coñecemos é de orixe china de onde parece proceder o antergo do porco pero iso si, parece ser que o cerdo ibérico nunca foi cruzado con razas asiáticas.
O que tamén está ben claro é o ben que sabe, e aínda que non probei o porco chino coido que nunca igualará aos nosos chorizos ou androllas.
Brais Casas Fernández 1ºD
miércoles, 14 de noviembre de 2012
ATOPADA A ESTRELA MÁIS PRÓXIMA AO BURATO NEGRO DA VÍA LÁCTEA
A famosa estrela
atopada chámase S0-102 e tarda 11,5 anos en completar a súa órbita ao redor do
burato negro do centro da nosa galaxia chamado Sagitario A.
Esta investigación que están realizando diversos científicos de EEUU, Canadá e do CSIC en España axudará a coñecer como funciona a lei da gravedade en entornos extremos e coñecer con máis profundidade os buratos negros supermasivos.
Conta o científico
Schödel ( traballador do CSIC) que agora que se coñecen dúas estrelas con
orbitas próximas ao burato negro podese comprobar a teoría da relatividade
xeral baixo condicións de gravedade extrema.
Localizouse dende
o observatorio W.M. Keck en Hawai grazas a un archivo de imaxes de alta
resolución obtidas nos últimos dezasete anos.
Esta investigación que están realizando diversos científicos de EEUU, Canadá e do CSIC en España axudará a coñecer como funciona a lei da gravedade en entornos extremos e coñecer con máis profundidade os buratos negros supermasivos.
Conta o científico
Schödel ( traballador do CSIC) que agora que se coñecen dúas estrelas con
orbitas próximas ao burato negro podese comprobar a teoría da relatividade
xeral baixo condicións de gravedade extrema.
A outra estrela
coñecida que orbita ao redor de Sagitario A chámase SO-2.
O científico xa
nombrado antes Schödel, desarrollou un método de análisis da imaxen que permite
detectar estrelas que antes pasaban desapercibidas. Grazas a este método
puidemos seguir a órbita da SO-102 durante dez anos.
Os buratos negros
constitúen un bo entorno para verificar o efecto da curvatura do espazo-tempo
que é a causante dos efectos gravitatorios que rixen o movemento dos corpos.
AS
ESTRELAS EN RELACIÓN CO BURATO NEGRO
As estrelas SO-2 e
SO-102 debuxan órbitas elípticas ao redor de Sagitario A, pero créese que non
son elipses pechadas xa que o movemento destas á afectado pola curvatura
espazo-tempo que provén do burato negro e causa que a órbita non termine de
pecharse.
Non se pode medir
desviación na SO-2 porque a masa deses corpos contribue ás alreración da
órbita. Precisábanse polo menos dúas estrelas coas que poder medir a alta
precisión para entender os efectos da Relatividade Xeral e o da masa ao redo de
Sagitario A.
Medir os efectos
da gravedade sobre as órbitas estelares é moi ineresante porque a gravedade é a
menos coñecida das catro forzas fundamentais. –Schödel.
ENTREVISTA
DE VOZ A XABIER BARCONS
Adxunto unha entrevista de voz na que Xabier Barcons, presidente do consello do observatorio europeo Austral, nos fala sobre este tema. MOI INTERESANTE!!!
Adxunto unha entrevista de voz na que Xabier Barcons, presidente do consello do observatorio europeo Austral, nos fala sobre este tema. MOI INTERESANTE!!!
FONTES
DE INFORMACIÓN
Sara Fernández Álvarez 1º Bach - A
Suscribirse a:
Entradas (Atom)